W zaświatach Muzeum – Fabularna gra na żywo (LARP): 18 kwietnia, g. 12.00–17.00

Wam­pir na Fan­ta­zja­dzie — jed­nym z naj­więk­szych w Pol­sce LARP-ów fantasy.

BRAK MIEJSC! (dodano 8.04.2009)

Myśli­cie, że te wszyst­kie opo­wie­ści o wam­pi­rach to bujdy, wymy­ślone przez wie­śnia­ków w dłu­gie, pod­kar­pac­kie zimy, w cza­sach kiedy nie było jesz­cze tele­wi­zo­rów i trzeba było coś sobie opo­wia­dać? Może. Ale skoro to bujdy i roz­rywka, to po co im wła­ści­wie te wszyst­kie dziwne rytu­ały i te ich magiczne przed­mioty? Och wiem, antro­po­lo­gia kul­tury, oswa­ja­nie śmierci i takie tam…

Ale mimo wszystko jakieś to nie­po­ko­jące. Dla­czego mak, dla­czego gwoź­dzie pod języ­kiem, dla­czego krze­sła z twa­rzami zmar­łych? Dla­czego zja­da­nie popiołu z serca teścio­wej? Brr. No, ale na szczę­ście teraz te wszyst­kie rupie­cie są w muzeum i można je spo­koj­nie pooglą­dać, a potem co naj­wy­żej przy kawie pody­sku­to­wać o ich symbolice.

Czy aby na pewno? Czy to, co przez stu­le­cia wio­dło do tam­tego świata i z powro­tem, po zin­wen­ta­ry­zo­wa­niu i zapa­ko­wa­niu do gablo­tek stra­ciło swą moc? Czy z War­szawy jest dalej do tam­tego świata niż z Banatu? Czy przy­pad­kiem splą­tane kory­ta­rze i stare pod­zie­mia Muzeum nie są miej­scem szcze­gól­nym? …prze­ko­naj­cie się sami.

…

Czy­taj całość »

Wampiry, strzygi i spółka nachchodzą!

Życie i śmierć to prze­ciw­stawne stany, a obce sobie światy żywych i zmar­łych nie powinny się prze­ni­kać. Co jed­nak dzieje się w przy­padku, gdy śmierć nastę­puje „nie­wła­ści­wie” lub kiedy żywi zanie­dbują swoje obo­wiązki wzglę­dem zmar­łych pod­czas pogrzebu? Zgod­nie z rumuń­skimi wie­rze­niami, zmarli ci nie zaznają spo­koju w zaświa­tach, ale wra­cają pod posta­cią upio­rów – strzyg i wam­pi­rów – by nawie­dzać swoje rodzinne strony, kar­mić się żywymi. O ludo­wych meto­dach zapo­bie­ga­nia i prze­ciw­dzia­ła­nia powro­tom zmar­łych z zaświa­tów opo­wiada wystawa „Wam­piry, strzygi i spółka” pre­zen­to­wana przez Muzeum Wsi Banac­kiej w Timiszoarze.

Sce­na­riusz wystawy oparty został na książce pro­fe­sor Oty­lii Hede­şan, która opi­suje XVIII wieczne rumuń­skie ludowe rytu­ały i prak­tyki zwią­zane z wiarą w moż­li­wość powrotu zmar­łych zza grobu. Eks­po­zy­cja zbu­do­wana została wokół wybra­nych rela­cji podróż­ni­ków i bada­czy, któ­rzy byli świad­kami prak­tyk anty-wampirycznych w Rumu­nii „wieku wam­pi­rów”. Za pomocą daw­nych opi­sów, eks­po­na­tów, foto­gra­fii, insce­ni­za­cji i pro­jek­cji zare­je­stro­wa­nych współ­cze­śnie fil­mów, wystawa zapo­znaje z nie­sa­mo­wi­tym świa­tem ludo­wej magii, w któ­rej pozor­nie zwy­kłe przed­mioty nabie­rają mocy zamy­ka­nia drogi przed złem.

„Kie­ra­tówka” — prze­strzeń spo­tkań z wampirami

„Wam­piry, strzygi i spółka” to pierw­sza od lat wystawa, która otwarta zosta­nie na tak zwa­nej „Sali kie­ra­to­wej”. Sala zawdzię­cza swoja nazwę kie­ra­towi, który został tam zamon­to­wany w latach 70-tych ze względu na duże roz­miary pomiesz­cze­nia. Po zde­mon­to­wa­niu insta­la­cji, wnę­trze zaczęło peł­nić funk­cje maga­zynu. Obec­nie, odre­stau­ro­wana sala sta­no­wić będzie ogniwo w ciągu eks­po­zy­cyj­nym Muzeum. Na potrzeby wystawy, „Kie­ra­tówka” podzie­lona została na część wysta­wien­ni­czą i „Prze­strzeń spo­tkań z wam­pi­rami”, w któ­rej odby­wać się będą wyda­rze­nia towa­rzy­szące wysta­wie. Pro­jekt pla­styczny obu pomiesz­czeń stwo­rzył Prze­my­sław Klonowski.

Przy­go­to­wu­jemy „kie­ra­tówkę” do wystawy. fot.Edward Koprowski

Julia Wło­dar­czyk

Ruszamy!

Rusza ‘ethnomuseum.pl blog’! To praw­do­po­dob­nie pierw­szy tego typu blog w Pol­sce. Blog jest pew­nego rodzaju pro­to­ty­pem i eks­pe­ry­men­tem, na razie będzie pre­zen­to­wał głów­nie dzia­ła­nia „Działu Etno­gra­fii Pol­ski i Europy”, gdyż my, pra­cow­nicy tego działu (kon­takty do nas), jeste­śmy gospo­da­rzami tej wir­tu­al­nej prze­strzeni. Kto wie, może kole­żanki i kole­dzy z innych dzia­łów zechcą dołą­czyć się, a może nawet założą wła­sne platformy.

Cele

Chcemy pre­zen­to­wać tematy, któ­rymi się zaj­mu­jemy na co dzień w for­mie dyna­micz­niej­szej niż papie­rowe publi­ka­cje. Posta­ramy się poka­zać życie naszego działu, zapre­zen­to­wać także te aspekty pracy muze­al­nika, które są dla „zwy­kłego zwie­dza­ją­cego” nie­wi­doczne.
Chcemy pro­wa­dzić otwartą komu­ni­ka­cję ze zwie­dza­ją­cymi, pre­zen­to­wać aktu­alne dzia­ła­nia i naj­bliż­sze plany. Cze­kamy na Wasze komen­ta­rze, opi­nie, sugestie.