http://ethnomuseum.pl/blog/2009/04/03/a-jednak-egzotyka%e2%80%a6/ Blog Działu Etnografii Polski i Europy Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Sun, 13 May 2012 17:34:26 +0000 hourly 1 http://ethnomuseum.pl/blog/2009/04/03/a-jednak-egzotyka%e2%80%a6/#comment-257 Katarzyna Sat, 01 May 2010 05:28:48 +0000 http://ethnomuseum.pl/blog/?p=284#comment-257 Pani przez przypadek trafiła do "sztuki materialnej|, a ja przez przypadek weszłam tutaj... i nie mogłam się oprzeć, żeby do nie napisać. Nawet nie wiem, czy to moje pisanie dotrze do Pani... Huculszczyzną interesuję się od wielu lat i mimo, że chciałam ją porzucić, obrażałam się na nią już parę razy, to jakoś ciągle do mnie wraca. Chyba też mnie polubiła. Taka niespełniona miłość... nie mogę od lat tam pojechać... Pani pytała w okolicy Siedlec o Huculszczyznę - ja pytałam szerzej, pytałam i pytam w różnych okolicach i w różnych środowiskach i napotykam różne odpowiedzi. Starsi zwykle wiedzą i ... mówią o niej jak o .... Zakopanem! Młodsi już gorzej. Niestety Huculszczyzna pozostała poza granicami Polski i nie jest często wspominana w mediach. Trochę z sarkazmem myślę, że nie było tam mordów tak słynnych jak na Wołyniu, nie opisał jej Sienkiewicz, a tylko Vincenz. Vincenz, który zbyt trudno pisał, żeby Na Wysokiej Połoninie weszło do lektur szkolnych. A z drugiej strony teraz Huculszczyzna jest na Ukrainie i włącza się cała "machina narodowościowa". Ukraińcy nie za bardzo chcą pamiętać, że "wy znajetie? Tu była Polsza..." - słyszałam to niemal od każdej osoby z którą rozmawiałam, gdy zaraz po otwarciu granic pojechałam na Huculszczyznę - ok. 20 lat temu. Dość wspominków. Muszę zabierać się za moje hobby, bo zaraz dzieci wstaną, staruszki się obudzą i koniec przyjemnej wycieczki na Huculszczyznę. Oni tego nie rozumieją... Pozdrawiam. K Pani przez przypadek trafiła do „sztuki materialnej|, a ja przez przypadek weszłam tutaj… i nie mogłam się oprzeć, żeby do nie napisać. Nawet nie wiem, czy to moje pisanie dotrze do Pani… Huculszczyzną interesuję się od wielu lat i mimo, że chciałam ją porzucić, obrażałam się na nią już parę razy, to jakoś ciągle do mnie wraca. Chyba też mnie polubiła. Taka niespełniona miłość… nie mogę od lat tam pojechać… Pani pytała w okolicy Siedlec o Huculszczyznę — ja pytałam szerzej, pytałam i pytam w różnych okolicach i w różnych środowiskach i napotykam różne odpowiedzi. Starsi zwykle wiedzą i … mówią o niej jak o .… Zakopanem! Młodsi już gorzej. Niestety Huculszczyzna pozostała poza granicami Polski i nie jest często wspominana w mediach. Trochę z sarkazmem myślę, że nie było tam mordów tak słynnych jak na Wołyniu, nie opisał jej Sienkiewicz, a tylko Vincenz. Vincenz, który zbyt trudno pisał, żeby Na Wysokiej Połoninie weszło do lektur szkolnych. A z drugiej strony teraz Huculszczyzna jest na Ukrainie i włącza się cała „machina narodowościowa”. Ukraińcy nie za bardzo chcą pamiętać, że „wy znajetie? Tu była Polsza…” — słyszałam to niemal od każdej osoby z którą rozmawiałam, gdy zaraz po otwarciu granic pojechałam na Huculszczyznę — ok. 20 lat temu.
Dość wspominków. Muszę zabierać się za moje hobby, bo zaraz dzieci wstaną, staruszki się obudzą i koniec przyjemnej wycieczki na Huculszczyznę. Oni tego nie rozumieją… Pozdrawiam. K

]]>