Miłość, internet i wakacje w muzeum

Muzeum w sierpniu

Wró­ci­łem do pracy po urlo­pie, w naszych salach nie zasta­łem zwie­dza­ją­cych, gdyż eks­po­zy­cje są przez cały sier­pień zamknięte. Po naszym budynku gra­sują za to pano­wie z wier­tar­kami, mło­tami i innymi narzę­dziami, przy pomocy któ­rych potra­fią robić nie­zły hałas. Eks­po­zy­cje są zamknięte dla zwie­dza­ją­cych, nie zna­czy to jed­nak, że nie ma po co do nas przy­cho­dzić. Etno­kino działa i ma się dobrze, klubo-księgarnia Bily Koni­cek jest otwarta. Zapraszamy!

Sta­żystki w moim pokoju

W swoim pokoju zasta­łem sta­żystki (?!) No tak, prze­cież zgo­dzi­łem się na ulo­ko­wa­nie ich tutaj pod­czas mojej nie­obec­no­ści. Opo­wie­działy mi, że aktu­al­nie prze­glą­dają m.in. blogi muze­oblog i Museum 2.0, odkry­wają — z entu­zja­zmem — moż­li­wo­ści zaan­ga­żo­wa­nia Inter­netu w dzia­ła­niach muzeów, zwięk­sze­nia par­ty­cy­pa­cji zwie­dza­ją­cych. W naj­bliż­szy czwar­tek przed­sta­wią inspi­ru­jącą pre­zen­ta­cję (zapo­wiada się, że będzie świetna)  na ten temat zespo­łowi pra­cow­ni­ków muzeum pra­cu­ją­cemu nad wystawą bożo­na­ro­dze­niową. Cie­kawe co z tego wyj­dzie? Już od jakie­goś czasu sły­szę, że tego­roczna wystawa bożo­na­ro­dze­niowa ma być „inna”. Wysłu­cha­łem kole­ża­nek sta­ży­stek i prze­nio­słem się ze swoim lap­to­pem do dru­giego pokoju.

Opra­co­wy­wany przez dziew­czyny temat zain­spi­ro­wał mnie do nowego poszu­ki­wa­nia inter­ne­to­wego. Cie­kawe co o Pań­stwo­wym Muzeum Etno­gra­ficz­nym w War­sza­wie piszą blo­ge­rzy? Tego jesz­cze nie spraw­dza­łem. A może w ogóle muzeum nie poja­wia się na blo­gach. Nieee, nie możliwe.

Roz­dia­blony Anioł o Muzeum

Zna­la­złem różne rze­czy, naj­bar­dziej zain­try­go­wał mnie chyba blog „Miłość z sieci”. Jest to jeden z naj­po­pu­lar­niej­szych blo­gów na onet.pl. Autorką jest war­sza­wianka, sin­gielka, „która chcia­łaby się prze­ko­nać, że miłość jest moż­liwa i że można zna­leźć ją w sieci”. Wpisy o pery­pe­tiach natury damsko-męskiej Roz­dia­blo­nego Anioła — taki nick przy­jęła autorka — czy­tają i komen­tują tłumy. Roz­dia­blo­nemu Anio­łowi i jej zna­jo­mym, jak wynika z wpi­sów blo­go­wych, podo­bają się imprezy orga­ni­zo­wane w naszym muzeum. Miło sły­szeć, że ofe­ru­jemy sin­glom cie­kawe pro­po­zy­cje spę­dze­nia wol­nego czasu.

Rela­cja Roz­dia­blo­nego Anioła z kon­certu z cyklu „Jedna Europa, wiele kul­tur” »»>

Rela­cja Roz­dia­blo­nego Anioła z otwar­cia Etno­kina »»>

Inne:

Dla zain­te­re­so­wa­nych, wywiad z autorką »>

Otwieramy ETNOKINO!

Zapra­szamy na inau­gu­ra­cję dzia­łal­no­ści ETNOKINA — nowego miej­sca na fil­mo­wej mapie sto­licy, wspól­nego przed­się­wzię­cia Fun­da­cji Fil­mowa War­szawa oraz Pań­stwo­wego Muzeum Etno­gra­ficz­nego w Warszawie.

23 lipca 2009, czwartek

Pań­stwowe Muzeum Etno­gra­ficzne w War­sza­wie, ul. Kredytowa 1

.

PME logo

W pro­gra­mie wieczoru:

18.00 Ofi­cjalne otwar­cie kina ze spe­cjal­nym udzia­łem Grze­go­rza Brzo­zo­wi­cza, dzien­ni­ka­rza muzycz­nego, który opo­wie o Ser­bii, muzyce i słyn­nym festi­walu gry na trąbce w Guczy

18.30 Pro­jek­cja filmu GUCZA! POJEDYNEK NA TRĄBKI – reż. Dušan Milić (Pro­duk­cja Emir Kustu­rica, Ser­bia i Czar­no­góra, Buł­ga­ria, Austria, Niemcy 2006)

20.00 Magda Maj­chrzak i Kata­rzyna Kar­wan – foto­re­por­taż z ostat­niego festi­walu w Guczy

20.30 Kon­cert grupy fol­ko­wej Sharena

21.30 Poczę­stu­nek

Gucza – naj­słyn­niej­szy na świe­cie festi­wal gry na trąbce. Mówią, że gdy tu zagrasz, sta­jesz się męż­czy­zną – tak zaczyna się baj­kowa opo­wieść Dušana Milića i Emira Kustu­ricy, w któ­rej cygań­ski Romeo musi udo­wod­nić ojcu pięk­nej Juli­jany, że zasłu­guje na miłość jego córki. Nie­sa­mo­wita histo­ria zaka­za­nej miło­ści opo­wie­dziana w gorą­cym bał­kań­skim stylu, pełna pory­wa­ją­cej muzyki i prze­wrot­nego poczu­cia humoru.

Pory­wa­jąca muzyka to rów­nież grupa fol­kowa Sha­rena. Tra­dy­cyjne melo­die z Ser­bii, Mace­do­nii, Buł­ga­rii, Bośni i Alba­nii, dopra­wione cygań­skim i żydow­skim sma­kiem. Ener­ge­tyczna bomba roz­pul­so­wana dzi­kim metrum, muzyka skrząca rado­ścią i humo­rem, a cza­sem prze­ła­mana nostal­giczną nutą pełną zadumy nad mro­kiem bał­kań­skich dzie­jów. Wie­lo­kul­tu­rowy tygiel bałkański!

Na imprezę wstęp WOLNY, po wcze­śniej­szej rezer­wa­cji: tel. 609 525 756, e-mail: etnokino@filmowawarszawa.org

…

Czy­taj całość »

Magazyny egzotyczne, czyli cały świat w jednym miejscu

Głowa –tro­feum wojenne — eks­po­nat wzbu­dza­jący duże emo­cje (ze zbio­rów PME)

Trudno zmie­ścić cały świat w jed­nym miej­scu, choć jest to moż­liwe. W cze­lu­ściach pod­ziem­nych maga­zy­nów Pań­stwo­wego Muzeum Etno­gra­ficz­nego, gdzie tylko nie­liczni mają wstęp (jako wolon­ta­riusz mam szczę­ście do tych „nie­licz­nych” się zali­czać), kryją się zbiory nie­zwy­kłych przed­mio­tów z całego świata, skrom­nie nazy­wane „egzo­tycz­nymi” lub „poza­eu­ro­pej­skimi”. Ich róż­no­rod­ność jest wprost osza­ła­mia­jąca, a łączna liczba sięga pra­wie 22 tys. eks­po­na­tów, każdy z wła­sną uni­kalną histo­rią zaklętą w drew­nie, kości, metalu, skó­rze, tkaninie…

…

Czy­taj całość »

Inspirująca tradycja. Noc w Państwowym Muzeum Etnograficznym

Feszyn na ludowo, fot. Kry­styna Wodecka

16 maja 2009 roku miała miej­sce Noc Muzeów.  Tema­tem prze­wod­nim tego­rocz­nej imprezy w Pań­stwo­wym Muzeum Etno­gra­ficz­nym była tra­dy­cja w połą­cze­niu z inspi­ra­cją. Odwie­dziło nas około 7000 osób!

Bar­dziej niż tra­dy­cję kocham…

Spe­cjal­nie na tę oka­zję do naszego muzeum zapro­szeni zostali liczni arty­ści i wyko­nawcy, któ­rzy sta­no­wili atrak­cję wie­czoru. Przez całą noc zwie­dza­ją­cym towa­rzy­szyła tema­tycz­nie zwią­zana z wysta­wami muzyka, filmy, pokazy mody oraz wiele innych atrak­cji, w któ­rych każdy oso­bi­ście mógł wziąć udział. Przy­po­mnijmy sobie zatem wyda­rze­nia tej wyjąt­ko­wej i nie­po­wta­rzal­nej nocy.

.

.

.

…

Czy­taj całość »

Co się kryje w magazynach naszego muzeum?

Maga­zyn tka­nin Pań­stwo­wego Muzeum Etno­gra­ficz­nego w War­sza­wie, fot. Jacek Sielski

Pod koniec kwiet­nia w Pań­stwo­wym Muzeum Etno­gra­ficz­nym w War­sza­wie miała miej­sce  trzy­go­dzinna, nie­zwy­kła podróż dookoła świata, któ­rej uczest­ni­kami byli­śmy my — wolon­ta­riu­sze i sta­ży­ści zaan­ga­żo­wani w sprawy Muzeum. Udało się nam odbyć wycieczkę do miejsc na co dzień nie­do­stęp­nych dla zwie­dza­ją­cych – maga­zy­nów muze­al­nych, które miesz­czą tysiące eks­po­na­tów, dzieł sztuki, przed­mio­tów codzien­nego użytku i innych przy­wie­zio­nych z róż­nych stron świata. Pozna­li­śmy histo­rię każ­dego z nich, dzięki czemu przez chwilę mogli­śmy poczuć atmos­ferę pol­skiej wsi, dotknąć ory­gi­nal­nych, etnicz­nych instru­men­tów muzycz­nych, kwie­ci­ście zdo­bio­nych mebli, ręcz­nie wyko­na­nej cera­miki, czy oswoić się z nie­bez­pieczną bronią.

Podróż po Polsce

Nasza podróż zaczęła się od rodzi­mego pol­skiego podwórka. Pomiesz­cze­nia gro­ma­dzące eks­po­naty zwią­zane z pol­ską kul­turą ludową wzbu­dziły w nas uza­sad­nione zain­te­re­so­wa­nie. Przed­mioty tu zebrane poświę­cone są naj­waż­niej­szym świę­tom obcho­dzo­nym w naszym kraju. Dzięki nim można jed­no­cze­śnie poczuć atmos­ferę rodzin­nych świąt Bożego Naro­dze­nia, oddać się zaba­wie pod­czas kar­na­wału, jak rów­nież rado­snej Wiel­ka­nocy. Wprost nie­sa­mo­wite, że cały rok zatrzy­mał się tutaj w jed­nej chwili!

…

Czy­taj całość »

Wampirzyca, strzygi i pijani wieśniacy (ralacja z LARP-u „W zaświatach Muzeum” 18.04.09)

Wam­piry, strzygi i spółka… fot. J. Sielski

Jakaś siła wyga­nia mnie z grobu
W poszu­ki­wa­niu dóbr, od któ­rych jestem odłą­czona,
Bym nadal kochała utra­co­nego męża
Bym piła krew z jego serca.

Goethe, Narze­czona z Koryntu (1797)

Wiara w to, że zmarli powra­cają i nękają żywych, ginie w mroku dzie­jów. Myśl ta przy­brała dzięki wyobraźni ludz­kiej różne kształty. Powra­ca­jący z zaświa­tów rzadko mają dobre inten­cje.
Wam­piry opi­sy­wane są jako praw­dziwe żywe trupy ata­ku­jące nocą, krwio­pijcy bojący się czosnku. Wyobra­że­nia na temat wam­pi­rów opie­rają się na sta­rych tra­dy­cjach i wie­rze­niach, o któ­rych można się było dowie­dzieć mię­dzy innymi 18 kwiet­nia w War­szaw­skim Muzeum Etnograficznym.

…

Czy­taj całość »

Fragment rozmowy z dr Zuzanną Grębecką po wykładzie „Jak rozpoznać wampira?”

Mag­da­lena Machała: Czy zwie­rzęta miały szcze­gólny dar widze­nia wam­pi­rów?
Zuzanna Grę­becka: Oczy­wi­ście. Szcze­gól­nie psy i koty, które czę­sto wią­zały się z cza­row­ni­cami i czar­no­księż­ni­kami. Jest też taka moż­li­wość, że w ciało zwie­rzę­cia mogła wstą­pić jakaś poku­tu­jąca dusza grzesz­nika i roz­po­zna­wać byty podobne do sie­bie.
…

Czy­taj całość »

Z poradnika etnograficznego: Jak rozpoznać wampira?

We wto­rek 7 kwiet­nia 2009 roz­po­czął się cykl wyda­rzeń towa­rzy­szą­cych wysta­wie „Wam­piry, strzygi i spółka”. Zain­au­gu­ro­wał je wykład dr Zuzanny Grę­bec­kiej z Insty­tutu Kul­tury Pol­skiej, która odwa­żyła się wyja­wić wszyst­kim chęt­nym szcze­góły doty­czące tego, jak roz­po­znać wam­pira. Chęt­nych było sporo. Do muzeum ścią­gnęły „dzi­kie tłumy”, począw­szy od zago­rza­łych fanów tema­tyki, na przy­pad­ko­wych słu­cha­czach koń­cząc. Poni­żej przed­sta­wiamy kilka zano­to­wa­nych pod­czas wykładu infor­ma­cji, spe­cjal­nie dla tych, któ­rzy na wykład nie mogli przybyć.

Jak roz­po­znać wampira?

W kul­tu­rze ludo­wej wie­rzono, że w wam­pira, zwa­nego też upio­rem, wypio­rem, wąpie­rzem czy strzygą prze­isto­czyć się mogą ludzie, któ­rzy przed śmier­cią nie mieli moż­li­wo­ści pogo­dze­nia się z Bogiem, jak na przy­kład: samo­bójcy, osoby tra­gicz­nie zmarłe oraz nie­ochrz­czone. Należy uwa­żać także na cza­row­ni­ków, osoby posia­da­jące dwa rzędy zębów oraz dzieci rodzące się z zębami. Oznaką tego, że zmarły może prze­isto­czyć się w upiora-strzygę był także fakt, że jego ciało nie roz­kła­dało się po śmierci. Ist­niało przy­pusz­cze­nie, że zwłoki wycho­dzą nocą z grobu i żywią się krwią oko­licz­nych miesz­kań­ców. Według kul­tury tra­dy­cyj­nej upiór-strzyga prze­cha­dza się nocą, czę­sto bywa nie­wi­doczny. Jęczy, ponie­waż nie może pogo­dzić się z tym, że nie należy już do świata żywych. Upiór nie tylko pod­du­sza, czy wysysa krew, ale jed­no­cze­śnie — ponie­waż czę­sto przy­cho­dzi do „swo­ich” — pomaga im na przy­kład w pra­cach gospo­dar­czych: tro­chę krwi wypije, a tro­chę sianka zagrabi.

…

Czy­taj całość »

W muzeum już straszy

Zaczęło się. W pią­tek, 3 kwiet­nia o godz. 18.00 w gma­chu Pań­stwo­wego Muzeum Etno­gra­ficz­nego w War­sza­wie została otwarta wystawa o zło­wiesz­czo brzmią­cym tytule „Wam­piry, strzygi i spółka”, która przy­je­chała do War­szawy z rumuń­skiego Muzeum Wsi Banac­kiej w Timi­szo­arze. Jako wolon­ta­riu­sze współ­pra­cu­jący z muzeum posta­no­wi­li­śmy zdać rela­cję z wernisażu.

Prof. Oti­lia Hede­san (w środku) opo­wiada zebra­nym o strzy­gach; fot.Jacek Sielski

…

Czy­taj całość »

a jednak egzotyka…

Muzeum Pisanki w Koło­myi, fot. J. Bar­tu­szek, 2002 r., ze zbio­rów pry­wat­nych autorki

Fun­da­cja Pałac w Kor­cze­wie (Kor­czew n/Bugiem, woj. mazo­wiec­kie) zwró­ciła się do Muzeum z prośbą o zor­ga­ni­zo­wa­nie wystawy edu­ka­cyj­nej. Idąc jed­nym z moich ulu­bio­nych tro­pów poka­zy­wa­nia ładnych etno­gra­ficz­nych oczy­wi­sto­ści, pomy­śla­łam o pre­zen­ta­cji Huculszczyzny.

Huculsz­czy­zna…

Zain­te­re­so­wa­nie Huculsz­czy­zną ma wiele odsłon. Jako piękna kra­ina na poło­ni­nach, budzi ona wspo­mnie­nia szcze­gól­nie wśród tych, któ­rzy wywo­dzą się z Kre­sów oraz tych, któ­rzy jeź­dzili tam na let­ni­ska i do zdro­jo­wisk. Antro­po­lo­dzy nato­miast na przy­kła­dzie Huculsz­czy­zny mogą badać i opi­sy­wać zja­wi­sko fascy­na­cji ludo­wo­ścią i mity­za­cję ludu. Wyroby hucul­skiego ręko­dzieła przy­ku­wają uwagę: kolo­rowe, o mister­nej orna­men­tyce, cie­ka­wych moty­wach. Z kolei fascy­na­cja wielu arty­stów prze­ło­żyła się na liczne dzieła o tema­tyce hucul­skiej (gra­fika, malar­stwo, lite­ra­tura), przy­kła­dem może być cho­ciażby przy­po­mniana ostat­nio przez Muzeum Naro­dowe Zofia Stry­jeń­ska, która w swo­jej twór­czo­ści rów­nież inspi­ro­wała się sty­lem huculskim.

…

Czy­taj całość »