WSTĘP, czyli kto, gdzie i dlaczego.

 Zanim było Zakopane, był Kraków, z jego klimatycznymi zakątkami, romantycznymi parkami i ciekawą architekturą. A potem góry, czyli piękne widoki w Czorsztynie i drewniane domy wśród wzgórz. Pan Ashim Samanta, producent filmu „Yeh Jo Mohabbat Hai” (czyli w wolnym tłumaczeniu „To właśnie miłość”) przejął firmę Shakti Films po swoim ojcu. Shakti Samanta był jednym z pierwszych reżyserów i producentów, którzy w latach 50–60 postanowili pokazać indyjskiej publiczności zachodnie plenery. Przez lata szwajcarskie Alpy były więc ‘egzotycznym’ ozdobnikiem lub terenem udającym Kaszmir. Miłość ta była całkowicie odwzajemniona: władze kraju do dziś ochoczo zwalniają filmowców z wszelkich zbędnych formalności, jednocześnie oferując im swoją pomoc. Pomimo tych rajskich warunków w końcu trzeba było jednak znaleźć inne plenery, mniej ‘oklepane’. I tak nasi filmowcy trafili do Polski.

Polska stosunkowo późno znalazła się w kręgu zainteresowań ekip z Bollywood: pierwszym filmem kręconym na terenie naszego kraju było „Fanaa”, czyli „Unicestwienie” z prawdziwymi gwiazdami z pierwszej ligi — Kajol i Aamirem Khanem. Tam jednak Zakopane udawało Kaszmir. Tym razem po raz pierwszy polskie góry będą ‘grały’ siebie.

PIERWSZA PIOSENKA, czyli „It’s all about loving your parents”.

Bollywood to biznes rodzinny i tego nie trzeba nikomu wyjaśniać. Tak więc pan Ashim został reżyserem i producentem ‘w spadku’ po ojcu, sam natomiast wziął się teraz za promowanie swojego syna Adityi, któremu powierzył główną rolę w „Yeh Jo Mohabbat Hai”. Partneruje mu młodziutka, bo zaledwie 20-letnia Nazia Hussain. Dla niej również aktorstwo było raczej dość oczywistym wyborem: jej wujek, Sanjay Dutt ma bardzo silną pozycję na tamtejszym rynku filmowym, a siostrą jej dziadka był nie kto inny jak wielka gwiazda lat 50-tych i 60-tych, Nargis. Stąd też, jak sama mówi, „aktorstwo ma we krwi”.

P.S. Choreografią do tej piosenki zajmie się pan Raju Khan oraz jego asystentka na planie, panna Sana Khan. Tak, zgadliście, jego córka. W Bollywood dziedziczy się nie tylko aktorską smykałkę. W końcu sam pan Raju Khan jest synem znanej Saroj Khan, która odpowiada za teledyski przygotowane do ponad 200 filmów…

ROZWINIĘCIE, czyli Bollywood w wersji tradycyjnej.

„Nie będziemy robili tendencyjnego filmu o schematach na temat indyjskiej kinematografii! Żadne ‘chłopak poznaje dziewczynę, a potem tańczą i śpiewają przez trzy godziny’! Przecież reżyser, który kręci ten film zrobił wcześniej ‘Gandhi to Hitler’ i ‘A Wednesday’, absolutnie niekomercyjne filmy!” — tak mówiłam jeszcze w Warszawie, do kolegów, z którymi miałam nakręcić film dokumentalny o Bollywoodzie w Polsce. A na miejscu musiałam się ugryźć w język, bo oto w Zakopanem zastaliśmy Bollywood w najczystszej postaci. Chłopak poznaje dziewczynę w czasie studiów zagranicą, zakochują się, tańczą i śpiewają, a po powrocie do Indii okazuje się, że są ze zwaśnionych rodzin. Klasyczna opowieść o miłości luźno oparta na Szekspirowskim dramacie „Romeo i Julia”. Ale chyba nikogo nie zaskoczę, jeśli zdradzę, że (zgodnie z zapowiedziami producenta) ta wersja będzie zakończona happy endem.

DRUGA PIOSENKA: „Singing In the Rain”, czyli rzadziej słońce, częściej deszcz.

 A miało być tak pięknie. Trzymanie się za ręce wśród górskich pejzaży, z czorsztyńskim zamkiem w tle… Wspólne spacery po rozgrzanych letnim słońcem Krupówkach… Wymarzone ujęcia. Niestety, przez większość dwutygodniowego pobytu indyjskiej ekipy w Polsce wciąż padało. Ba, momentami nawet lało. Żal było patrzeć, jak dzień po dniu Indusi wracali zmęczeni i zziębnięci, kręcąc ze zrezygnowaniem głowami. Przez moment rozważali nawet poszukiwanie słońca na Słowacji (na szczęście tylko przez moment!). Trzeba jednak przyznać, że profesjonalizm i pracowitość indyjskiej ekipy zrobiły na wszystkich wrażenie: zarówno gdy wytrwale kręcili zdjęcia przy hotelu do godziny 2 w nocy, jak i gdy zmagali się z tłumem ciekawskich gapiów na Krupówkach (przyznaję, my nie zawsze mieliśmy tyle cierpliwości). A Nazii należy się medal za dzielne chodzenie w wybranym dla niej kostiumie: lekkiej, zwiewnej sukieneczce, podczas gdy cała reszta siedziała opatulona jesiennymi kurtkami. Na szczęście pogoda wynagrodziła cierpliwość ekipy i ostatnie dwa dni zdjęć odbywały się już w prawdziwie letniej aurze.

 HAPPY END, czyli my tu jeszcze wrócimy.

Pomimo zimna i deszczu cała ekipa była zadowolona ze zdjęć i współpracy z Polską. Indusi byli zachwyceni otwartością Polaków (tak, już widzę te ironiczne spojrzenia paru czytelników), krajobrazami i kulturą. Tradycyjnie należałoby też dodać ‘kuchnią’, z tą mieli jednak niewielką styczność ze względu na dwóch kucharzy przywiezionych z Indii. Za to miejscowa ekipa przez te dwa tygodnie zdążyła już przywyknąć do obiadów tak pikantnych, iż należałoby je popijać litrową butelką wody (nie żartuję, jestem oswojona z tamtejszą kuchnią, ale panowie kucharze nie oszczędzali na przyprawach).

Za wszelkimi kurtuazyjnymi zachwytami szła jednak autentyczna sympatia ze strony bollywoodzkiej ekipy i szczera chęć powrotu, by móc lepiej poznać nasz kraj. ZAPRASZAMY! Każdą kolejną produkcję przyjmiemy z otwartymi ramionami! A PME już się postara, żeby tam być i zdać wam z tego relację ;)

Fotorelację z Zakopanego możecie obejrzeć na naszym Fotoblogu. Zapraszamy!

 
„Aleksander Newski” wybitnego reżysera Sergieja Eisensteina to dzieło wpisane w klasykę światowego kina. Doborowa obsada, niesamowite dekoracje, ogromny rozmach przy realizacji – to tylko niektóre z atutów tego filmu. Fabułę oparto na autentycznych wydarzeniach z XIII wieku. Akcja toczy się w 1242 roku. Rozpoczyna się w chwili przekroczenia wschodnich granic przez krzyżowców. Mieszkańcy Nowogrodu pod wodzą znanego z waleczności księcia Aleksandra Newskiego dzielnie stawiają opór. Niezwykła muzyka Prokofiewa znakomicie uzupełnia dramaturgię obrazu. Film przez lata nie był emitowany z uwagi na antyniemieckie przesłanki, zdjęcia ukończono bowiem tuż przed podpisaniem paktu Ribbentrop — Mołotow. Dzieło powróciło triumfalnie na ekrany w 1941 roku i do dziś cieszy się popularnością na całym świecie.

Załączamy kilka zdjęć z projekcji :)

Telefonem komórkowym fotografowała Marta Czerska :)

Fragment filmu „Gucza! Pojedynek na trąbki” granego od czasu do czasu w „Etnokinie”.

Przez kilka lat wynajmowałam z przyjaciółkami mieszkanie na Mokotowie. Było dosyć duże (w porównaniu z pokojem w akademiku każde wydawałoby się duże), ale i lokatorek było też niemało, raczej jasne, ale też obskurne, mebli miało co niemiara, ale robiłyśmy wszystko, by je choć odrobinę upiększyć, zaklejając plakatami, komiksami czy wycinkami z gazet. Skrzętnie notowałyśmy też swoje „złote myśli” i naklejałyśmy je na szafki kuchenne. W centralnym miejscu wisiało hasło Aliny: „Są takie dni, kiedy nawet kobieta kobiety nie zrozumie…”, które było dla nas synonimem „mam wszystkiego dość”.  I pomimo tego, że już dawno ukończyłyśmy studia i wyprowadziłyśmy się ze studenckiego mieszkania, to zdanie wraca do mnie co jakiś czas. I w dalszym ciągu SĄ TAKIE DNI.
Mało tego, są takie tygodnie, kiedy każdy dzień zdaje się być niekończącym się poniedziałkiem. Są też takie czwartki,  w które się nie wierzy, że weekend kiedykolwiek nastąpi. Kiedy się marzy tylko o tym, aby „wsiąść do pociągu byle jakiego”, a już jadąc tym pociągiem, wyrzucić przez okno telefon komórkowy do Wisły. Taki właśnie był ubiegły tydzień.

R jak… (rozrywka? radość? rozum?) R E M O N T

Muzealne ekspozycje wprawdzie działają i zwiedzających z dnia na dzień przybywa, ale wystarczy wejść przez drzwi oznakowane tabliczką „Nieupoważnionym wstęp wzbroniony” i znaleźć się w innej rzeczywistości. Na Kredytowej 1 nastała era remontów. Pewnie każdy, kto kiedykolwiek robił remont we własnym domu, wie, jak choćby zwyczajne przemalowanie ścian może skomplikować życie. Co dopiero w instytucji (w której nota bene spędza się większą część dnia), mieszczącej się w zabytkowym kilkupiętrowym budynku.

Rękawice i fartuchy

Zerknęłam ostatnio do Magazynu Tkanin, a tam jak w mrowisku: zabytkowe ubrania są pakowane do wielkich pudeł, tkaniny zdejmowane z

Magazyn Tkanin w trakcie przeprowadzki, fot. Jacek Sielski

dużych żelaznych wałków. Zajrzałam na poddasze do Archiwum. Usłyszałam tylko: „Pani Ewo, przenosimy się! Są może jacyś wolontariusze, którzy chcieliby założyć rękawice i białe fartuchy i nam w tym pomóc?”.  Tuż obok mieści się Dział Konserwacji (uwielbiam tam zaglądać z tego względu, że na stołach zawsze mają jakieś fascynujące przedmioty z muzealnych kolekcji, których nigdy wcześniej nie widziałam). Tam również Wielkie Przenosiny. Chyba wszyscy pracownicy mieli już szansę oswoić  się z dźwiękiem telefonu przenikającego się z głosem wiertarki. Zabieganie, stres, narzekanie, niepewność — na każdym piętrze, w każdym pokoju. Brrr.

W zakładowym kinie

W czwartek po kolejnym dniu pracy pełnym narzekań schodziłam po muzealnych schodach (winda w takie dni oczywiście nie działa, bo nieszczęścia muszą chodzić stadami), czując, że każdy stopień jest tym ostatnim. W holu  zorientowałam się, że w „Etnokinie” za chwilę rozpocznie się pokaz filmu „Gucza! Pojedynek na trąbki” Dusana Milicy. Zostałam. Zarzuciłam nogi na krzesło i przypomniałam słowa koleżanki: „dobrze jest mieć takie zakładowe kino”. Oj, dobrze. Film był o miłości i o muzyce, a dokładnie o grze na trąbce. Akcja toczyła się na tle najsłynniejszego festiwalu trębaczy w miejscowości Gucza. Mówi się o tym, że gdy chłopak tam zagra, staje się mężczyzną. Polakom gra na trąbce może się kojarzyć z Hejnałem Mariackim, na Bałkanach trąbka jednak potrafi sprawić, że będziesz się śmiał, irytował, płakał, kochał i tańczył.

„Są takie dni, kiedy nawet kobieta kobiety nie zrozumie…”

Muszę przyznać, że dzień zakończony w kinie na muzycznym filmie sprawił, że zapomniałam o stu telefonach, które tego dnia wykonałam i o stu,

Pierwsze nowe magazyny! Ciąg dalszy nastąpi. fot. Jacek Sielski

które odebrałam. Zapomniałam o rusztowaniach, drabinach, wiertarkach i kartonach. Remont się kiedyś skończy (a nasze magazyny i biura będą najbardziej nowoczesne na świecie, zobaczycie!), a winda zacznie działać. Muzyka rzeczywiście łagodzi obyczaje. Myślę, że dyrekcja  — w ramach podtrzymania ducha w pracownikach – powinna na czas remontów sprowadzić do muzeum „Golec Uorkiestrę”. Moglibyśmy wtedy codzienne przed rozpoczęciem pracy razem śpiewać: „Tu na razie jest ściernisko, ale będzie San Francisko”. Może wtedy rzadziej byłyby „TAKIE DNI”.

Zapraszamy na inaugurację działalności ETNOKINA — nowego miejsca na filmowej mapie stolicy,

23 lipca 2009, czwartek

Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, ul. Kredytowa 1

.

PME logo

W programie wieczoru:

18.00 Oficjalne otwarcie kina ze specjalnym udziałem Grzegorza Brzozowicza, dziennikarza muzycznego, który opowie o Serbii, muzyce i słynnym festiwalu gry na trąbce w Guczy

18.30 Projekcja filmu GUCZA! POJEDYNEK NA TRĄBKI – reż. Dušan Milić (Produkcja Emir Kusturica, Serbia i Czarnogóra, Bułgaria, Austria, Niemcy 2006)

20.00 Magda Majchrzak i Katarzyna Karwan – fotoreportaż z ostatniego festiwalu w Guczy

20.30 Koncert grupy folkowej Sharena

21.30 Poczęstunek

Gucza – najsłynniejszy na świecie festiwal gry na trąbce. Mówią, że gdy tu zagrasz, stajesz się mężczyzną – tak zaczyna się bajkowa opowieść Dušana Milića i Emira Kusturicy, w której cygański Romeo musi udowodnić ojcu pięknej Julijany, że zasługuje na miłość jego córki. Niesamowita historia zakazanej miłości opowiedziana w gorącym bałkańskim stylu, pełna porywającej muzyki i przewrotnego poczucia humoru.

Porywająca muzyka to również grupa folkowa Sharena. Tradycyjne melodie z Serbii, Macedonii, Bułgarii, Bośni i Albanii, doprawione cygańskim i żydowskim smakiem. Energetyczna bomba rozpulsowana dzikim metrum, muzyka skrząca radością i humorem, a czasem przełamana nostalgiczną nutą pełną zadumy nad mrokiem bałkańskich dziejów. Wielokulturowy tygiel bałkański!

Na imprezę wstęp WOLNY, po wcześniejszej rezerwacji: tel. 609 525 756, e-mail: etnokino@filmowawarszawa.org

ETNOKINO REPERTUAR 24.07–30.07.2009

PIĄTEK 24.07

18.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

20.00 PO-LIN.OKRUCHY PAMIĘCI – reż. Jolanta Dylewska, POLSKA 2008, 82 min.

SOBOTA 25.07

14.30 BRICK LANE — reż. Sarah Gavron, WIELKA BRYTANIA, 2007, 101 min.

16.30 KSIĘGA REKORDÓW SZUTKI – reż. Aleksander Manic, SERBIA I CZARNOGÓRA/CZECHY 2007, 78 min.

18.00 ODESSA,ODESSA -  reż. Michale Boganim, FRANCJA/IZRAEL 2005, 96 min.

20.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

NIEDZIELA 26.07

14.30 SPOTKANIA NA KRAŃCACH ŚWIATA – reż. Warner Herzog, USA/ANG. 2007, 99 min.

16.30 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

18.30 PO-LIN.OKRUCHY PAMIĘCI – reż. Jolanta Dylewska, POLSKA 2008, 82 min.

20.00 KSIĘGA REKORDÓW SZUTKI – reż. Aleksander Manic, SERBIA I CZARNOGÓRA/CZECHY 2007, 78 min.

PONIEDZIAŁEK 27.07

18.30 MIASTO SŁOŃCA — reż. Asger  Leth, Milos Loncarevic, DANIA/USA 2006, 88 min.

20.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

WTOREK 28.07

18.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

20.00 SPOTKANIA NA KRAŃCACH ŚWIATA – reż. Warner Herzog, USA/ANG. 2007, 99 min.

ŚRODA 29.07

18.00 W GÓRĘ JANGCY – reż. Yung Chang, KANADA 2007, 93 min.

20.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

CZWARTEK 30.07

18.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

20.00 ODESSA,ODESSA -  reż. Michale Boganim, FRANCJA/IZRAEL 2005, 96 min.

Etnokino

Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie

ul. Kredytowa 1

00–056 Warszawa

tel.: 0 609 525 756

e-mail: etnokino@filmowawarszawa.org

www.filmowawarszawa.org

www.ethnomuseum.pl