Kuchnia Indii

W trak­cie reali­za­cji filmu doku­men­tal­nego o kinie bol­ly­wo­odz­kim zare­je­stro­wa­li­śmy rów­nież wątki doty­czące kuchni indyj­skiej.  Był to temat poboczny, ale na tyle inte­re­su­jący z kul­tu­ro­znaw­czego punktu widze­nia, że obok filmu ‘wła­ści­wego’ powstał krótki mate­riał o tema­tyce kuli­nar­nej. O jedze­niu, pro­ble­mach z gula­szem na stole i współ­pracy z kucha­rzami z Indii opo­wie­działa nam w paru sło­wach pani Helena Gąsienica-Daniel, wła­ści­cielka hotelu, w któ­rym zatrzy­mała się ekipa filmowa.

Auto­rzy filmu: Magda Guziejko, Mariusz Rani­szew­ski, Patryk Pawlaczyk

‘Kręć się, kręć kamero…’ – parę dni z życia etnografa-filmowca.

W naszym muzeum prze­ka­zy­wa­niu innym kaganka oświaty i inspi­ra­cji twór­czych, towa­rzy­szy też nie­ustanne zdo­by­wa­nie nowych umie­jęt­no­ści i wie­dzy przez nas samych – pra­cow­ni­ków PME. Kurs fil­mo­wa­nia to jedna z rze­czy, o któ­rych wcze­śniej nie bra­łam nawet pod uwagę: w środo­wi­sku zna­jo­mych, w rodzi­nie od zdjęć i kamer byli zawsze ci ‘inni’. Zasty­gnięci nad aukcjami obiek­ty­wów, ope­ru­jący tajem­ni­czym żargo­nem peł­nym ‘szwen­ków’, ‘kadrów’ i  ‘akcja! Robimy pano­ramę!’. Rzu­ceni nie­jako na głę­boką wodę, już zimą pró­bo­wa­li­śmy naszych sił w tere­nie z kamerą, po wstę­pach teo­re­tycz­nych kolegi-specjalisty. Potem były dal­sze wykłady, etiudy krę­cone w muzeum i w jego oko­licy, teraz zaś nad­szedł czas nauki mon­tażu, a przede wszyst­kim autor­ski czas wła­snych sce­na­riu­szy i… zre­ali­zo­wa­nia pierw­szego Praw­dzi­wego Etno­gra­ficz­nego Filmu Doku­men­tal­nego. Trudne to zada­nie – sam sce­na­riusz cią­gle  nieco płynny, ‘akto­rzy’ uma­wiają się i nie przy­cho­dzą… Trudne to zada­nie także poprzez mus kon­fron­ta­cji z ludz­kimi (róż­nymi) reak­cjami na kamerę, z  tru­dem prze­ka­zy­wa­nia wła­snej wizji zmie­nia­ją­cym się ope­ra­to­rom,  trud­no­ściami logi­stycz­nymi, pogo­do­wymi, tech­nicz­nymi (ach, mieć szyny i pod­no­śnik oraz asy­stenta planu z lodó­weczką na kół­kach;) ).  Trudne, ale i fascy­nu­jące, obfi­tu­jące w zasko­cze­nia, nie­spo­dzianki, któ­rych nie ocze­ki­wało się np. , miesz­ka­jąc całe życie w tym mie­ście (radość z krę­ce­nia z bal­konu Hotelu Bri­stol jest tego przy­kła­dem). Moja idea nakrę­ce­nia muzy­ków z war­szaw­skiej ulicy jest już  w fazie koń­co­wej, poni­żej garść zdjęć z kolej­nych dni filmowania.

Auto­rzy zdjęć: K. Sie­licka, J. Dasz­kie­wicz, A. Gołę­biew­ska, M. Raniszewski

Indyjska miłość w polskich plenerach

Zacznijmy od tego, iż trudno było napi­sać ten tekst; no bo jak zmie­ścić na jed­nej stro­nie cztery dni, w trak­cie któ­rych tyle się działo? Jak napi­sać jed­no­cze­śnie o Bol­ly­wood tym mniej i tym bar­dziej tra­dy­cyj­nym, o kuchni indyj­skiej, współ­pracy mię­dzy dwiema eki­pami z róż­nych kra­jów, a przy oka­zji wspo­mnieć o dorobku arty­stycz­nym Indu­sów, któ­rzy w środku desz­czo­wego lata wylą­do­wali w Zako­pa­nem? Trzeba więc iść tro­pem masala movies: mie­szanki wszyst­kich sty­lów i gatun­ków fil­mo­wych, dwu­go­dzin­nej ferii emo­cji z kil­koma pio­sen­kami w środku. …

Czy­taj całość »

Bollywood w Zakopanem

Krę­ce­nie filmu bol­ly­wo­odz­kiego w Zako­pa­nem pod­glą­dali dla nas: Magda Guziejko, Mariusz Rani­szew­ski i Andrzej Gąsie­nica — Daniel.

Aleksander Newski — pokaz filmu

We czwar­tek 4 sierp­nia o godz. 18.00 odbył się pokaz filmu „Alek­san­der New­ski” w reż. Sier­gieja Eisen­ste­ina. Była to impreza towa­rzy­sząca wysta­wie „Stroje Sło­wian Europy” gosz­czą­cej wła­śnie w naszym Muzeum.

 
„Alek­san­der New­ski” wybit­nego reży­sera Ser­gieja Eisen­ste­ina to dzieło wpi­sane w kla­sykę świa­to­wego kina. Dobo­rowa obsada, nie­sa­mo­wite deko­ra­cje, ogromny roz­mach przy reali­za­cji – to tylko nie­które z atu­tów tego filmu. Fabułę oparto na auten­tycz­nych wyda­rze­niach z XIII wieku. Akcja toczy się w 1242 roku. Roz­po­czyna się w chwili prze­kro­cze­nia wschod­nich gra­nic przez krzy­żow­ców. Miesz­kańcy Nowo­grodu pod wodzą zna­nego z walecz­no­ści księ­cia Alek­san­dra New­skiego dziel­nie sta­wiają opór. Nie­zwy­kła muzyka Pro­ko­fiewa zna­ko­mi­cie uzu­peł­nia dra­ma­tur­gię obrazu. Film przez lata nie był emi­to­wany z uwagi na anty­nie­miec­kie prze­słanki, zdję­cia ukoń­czono bowiem tuż przed pod­pi­sa­niem paktu Rib­ben­trop — Moło­tow. Dzieło powró­ciło trium­fal­nie na ekrany w 1941 roku i do dziś cie­szy się popu­lar­no­ścią na całym świecie.

Załą­czamy kilka zdjęć z projekcji :)

Tele­fo­nem komór­ko­wym foto­gra­fo­wała Marta Czerska :)

Z życia do filmu, z filmu do Muzeum. Historia scenografii „Konopielki”

„Kono­pielka” należy do kla­syki pol­skiego kina. Kto nie widział, powi­nien obo­wiąz­kowo obej­rzeć, by mieć wyobra­że­nie o tym, jak zde­rzyć się może dawna wiej­ska tra­dy­cja z przy­byłą z mia­sta „nowo­cze­sno­ścią”. Takie zde­rze­nie kul­tu­rowo tech­no­lo­giczne może mieć miej­sce wszę­dzie. To zda­rzyło się gdzieś na Pod­la­siu… „Kono­pielka” to film z dużą dozą komi­zmu pobu­dza­ją­cego do reflek­sji oraz dawką magicz­nego realizmu.

      A co wspól­nego ma „Kono­pielka” z muzeum etno­gra­ficz­nym ? Wieś – jako zbieżny obszar akcji filmu i przed­miot zain­te­re­so­wań „kla­sycz­nej” etno­gra­fii. Przed­mioty – rekwi­zyty – wiej­skie uten­sy­lia, które gro­ma­dzi muzeum, a które wystę­pują w fil­mie w roli nie­mych akto­rów, dopeł­nia­jąc nar­ra­cję fil­mową. …

Czy­taj całość »

Po urodzinach Etnokina

Minął już rok dzia­łal­no­ści Etno­kina. Z tej oka­zji odbył się 24-godzinny mara­ton fil­mowy. Oprócz wielu zna­nych i mniej zna­nych tytu­łów poka­za­li­śmy m.in. sondę, któ­rej skrót może­cie zoba­czyć poni­żej. Pyta­li­śmy widzów, co sądzą o naszym nie­kon­wen­cjo­nal­nym kinie.

Muzeum! Pojedynek na wiertarki.

Frag­ment filmu „Gucza! Poje­dy­nek na trąbki” gra­nego od czasu do czasu w „Etnokinie”.

Przez kilka lat wynaj­mo­wa­łam z przy­ja­ciół­kami miesz­ka­nie na Moko­to­wie. Było dosyć duże (w porów­na­niu z poko­jem w aka­de­miku każde wyda­wa­łoby się duże), ale i loka­to­rek było też nie­mało, raczej jasne, ale też obskurne, mebli miało co nie­miara, ale robi­ły­śmy wszystko, by je choć odro­binę upięk­szyć, zakle­ja­jąc pla­ka­tami, komik­sami czy wycin­kami z gazet. Skrzęt­nie noto­wa­ły­śmy też swoje „złote myśli” i nakle­ja­ły­śmy je na szafki kuchenne. W cen­tral­nym miej­scu wisiało hasło Aliny: „Są takie dni, kiedy nawet kobieta kobiety nie zro­zu­mie…”, które było dla nas syno­ni­mem „mam wszyst­kiego dość”.  I pomimo tego, że już dawno ukoń­czy­ły­śmy stu­dia i wypro­wa­dzi­ły­śmy się ze stu­denc­kiego miesz­ka­nia, to zda­nie wraca do mnie co jakiś czas. I w dal­szym ciągu SĄ TAKIE DNI.
Mało tego, są takie tygo­dnie, kiedy każdy dzień zdaje się być nie­koń­czą­cym się ponie­dział­kiem. Są też takie czwartki,  w które się nie wie­rzy, że week­end kie­dy­kol­wiek nastąpi. Kiedy się marzy tylko o tym, aby „wsiąść do pociągu byle jakiego”, a już jadąc tym pocią­giem, wyrzu­cić przez okno tele­fon komór­kowy do Wisły. Taki wła­śnie był ubie­gły tydzień.

…

Czy­taj całość »

Otwieramy ETNOKINO!

Zapra­szamy na inau­gu­ra­cję dzia­łal­no­ści ETNOKINA — nowego miej­sca na fil­mo­wej mapie sto­licy, wspól­nego przed­się­wzię­cia Fun­da­cji Fil­mowa War­szawa oraz Pań­stwo­wego Muzeum Etno­gra­ficz­nego w Warszawie.

23 lipca 2009, czwartek

Pań­stwowe Muzeum Etno­gra­ficzne w War­sza­wie, ul. Kredytowa 1

.

PME logo

W pro­gra­mie wieczoru:

18.00 Ofi­cjalne otwar­cie kina ze spe­cjal­nym udzia­łem Grze­go­rza Brzo­zo­wi­cza, dzien­ni­ka­rza muzycz­nego, który opo­wie o Ser­bii, muzyce i słyn­nym festi­walu gry na trąbce w Guczy

18.30 Pro­jek­cja filmu GUCZA! POJEDYNEK NA TRĄBKI – reż. Dušan Milić (Pro­duk­cja Emir Kustu­rica, Ser­bia i Czar­no­góra, Buł­ga­ria, Austria, Niemcy 2006)

20.00 Magda Maj­chrzak i Kata­rzyna Kar­wan – foto­re­por­taż z ostat­niego festi­walu w Guczy

20.30 Kon­cert grupy fol­ko­wej Sharena

21.30 Poczę­stu­nek

Gucza – naj­słyn­niej­szy na świe­cie festi­wal gry na trąbce. Mówią, że gdy tu zagrasz, sta­jesz się męż­czy­zną – tak zaczyna się baj­kowa opo­wieść Dušana Milića i Emira Kustu­ricy, w któ­rej cygań­ski Romeo musi udo­wod­nić ojcu pięk­nej Juli­jany, że zasłu­guje na miłość jego córki. Nie­sa­mo­wita histo­ria zaka­za­nej miło­ści opo­wie­dziana w gorą­cym bał­kań­skim stylu, pełna pory­wa­ją­cej muzyki i prze­wrot­nego poczu­cia humoru.

Pory­wa­jąca muzyka to rów­nież grupa fol­kowa Sha­rena. Tra­dy­cyjne melo­die z Ser­bii, Mace­do­nii, Buł­ga­rii, Bośni i Alba­nii, dopra­wione cygań­skim i żydow­skim sma­kiem. Ener­ge­tyczna bomba roz­pul­so­wana dzi­kim metrum, muzyka skrząca rado­ścią i humo­rem, a cza­sem prze­ła­mana nostal­giczną nutą pełną zadumy nad mro­kiem bał­kań­skich dzie­jów. Wie­lo­kul­tu­rowy tygiel bałkański!

Na imprezę wstęp WOLNY, po wcze­śniej­szej rezer­wa­cji: tel. 609 525 756, e-mail: etnokino@filmowawarszawa.org

…

Czy­taj całość »

Wampir w kinie (wieczory filmowe w muzeum!)

Taśmy fil­mowe w muzeum, fot. Mał­go­rzata Przytuła

Wam­pir – twór na pozór oczy­wi­sty, stały ele­ment w pan­te­onie dzi­wacz­nych istot popkul­tury, naczelne stra­szy­dło i ulu­biony boha­ter hor­ro­rów. Ale im wię­cej o nim myślę, tym bar­dziej wydaje mi się nie­jed­no­znaczny i wie­lo­wy­mia­rowy. To nie­zwy­kłe, że lite­ra­tura i chyba w jesz­cze więk­szym stop­niu film – a więc nama­calne wytwory wyobraźni poje­dyn­czych jed­no­stek – kreują w świa­do­mo­ści mas trwałe obrazy nie­re­al­nych istot, oży­wiają je, nadają im imiona, twa­rze, oso­bo­wo­ści. Co wię­cej – istoty te wycho­dzą ze swych pier­wot­nych ram i zaczy­nają żyć wła­snym, nie­kon­tro­lo­wa­nym życiem. Two­rzą się waria­cje, muta­cje, mieszańce…

…

Czy­taj całość »