Na kaszubskich drogach

Na Kaszu­bach coraz czę­ściej można zoba­czyć dwu­ję­zyczne tablice z nazwami miej­sco­wo­ści. Poma­gają w pro­mo­wa­niu regio­nal­nej kul­tury i języka, są widocz­nym zna­kiem spe­cy­fiki tego obszaru. Z per­spek­tywy odwie­dza­ją­cych Kaszuby tury­stów i dział­ko­wi­czów tablice odgry­wają jesz­cze jedną, nie­ba­ga­telną rolę – porząd­kują prze­strzeń. Nowe znaki poja­wiają się w miej­scach, gdzie wcze­śniej nie było żadnych. Wio­ski i przy­siółki, któ­rych nawy do tej pory można było poznać od miesz­kań­ców bądź z bar­dzo szcze­gó­ło­wych map regionu, obra­mo­wane są teraz tabli­cami. W ślad za nimi poja­wiają się dro­go­wskazy. Wybo­iste, dziu­rawe, pełne korzeni i kamieni grun­towe drogi, po któ­rych nie dało się jeź­dzić ina­czej, niż „na pamięć” i po każ­dej zimie tro­chę ina­czej, zyskały wyraźne ozna­cze­nia swo­jego kie­runku. I tak mapa terenu wyry­so­wana do tej pory w gło­wach miesz­kań­ców i sta­łych bywal­ców tych tere­nów prze­nio­sła się na zewnątrz. I to w lokal­nym języku.

Wycinanka streetartowa

fot. E.K-Roman

Spo­śród tysiąca zagad­nień zwią­za­nych ze street artem dla mnie naj­bar­dziej intry­gu­jący jest temat sza­blonu. Pyta­nie co się z nim dzieje, kiedy zosta­nie wyko­rzy­stany, zama­lo­wany, zużyty? Czy za każ­dym razem ląduje na śmiet­niku? A może, jak japoń­skie kata­gami, z cza­sem sta­nie się sztuką samą w sobie, inspi­ru­ją­cym przy­kła­dem wycię­tego pośred­nika, który z wie­kiem nabiera war­to­ści dzieła sztuki? Co jest dzie­łem sztuki, a co twór­czym narzę­dziem pracy? Gdzie jest ta wąska gra­nica zacie­ra­jąca się w mean­drach sztuki współczesnej?

…

Czy­taj całość »

Etno-animacje!

Pre­zen­tu­jemy efekty warsz­ta­tów filmu ani­mo­wa­nego, które nie­dawno odbyły się w naszym muzeum.
Pod­czas zajęć oglą­da­li­śmy muze­alne wystawy, two­rzy­li­śmy wła­sne, alter­na­tywne kolek­cje folk­loru,
pozna­wa­li­śmy tech­niki filmu ani­mo­wa­nego i histo­rie ludo­wych wyci­na­nek,
by w końcu połą­czyć te wszyst­kie doświad­cze­nia w akcie oży­wia­nia łowic­kich kodr.

Dzyń, dzyń! / Puk, puk!

Sieci zna­czeń, fot. P. Strojnowski

- Dzień dobry pani, ja jestem stu­dentką i robię tutaj takie bada­nia, bo ja będę pisała pracę o B.

- Wejdź, kochana, wejdź.

[kawa/herbata, a może i cia­steczka; dyktafon]

–A skąd ty przy­je­cha­łaś tutaj, moje dziecko?

- Z Warszawy.

- Aż z War­szawy, no, no. I co mówi­łaś, że studiujesz?

- Etno­lo­gię.

…

Czy­taj całość »

Muzea w stronę nowego

Lep­sze Muzeum — wizja uczest­ni­ków warsz­ta­tów Język eks­po­zy­cji, fot. E. Wołkanowska

Pamię­tam, jak dawno, dawno temu, zdaje się, że jesz­cze w pod­sta­wówce, była zima podobna do tej teraz. Przy­pusz­czam, że musiał być to mimo wszystko jakiś sezon ogór­kowy, ponie­waż nauczy­ciele, zamiast męczyć w gma­chu szkoły, wypro­wa­dzili nas na wycieczkę. Do Muzeum Etno­gra­ficz­nego.
I tutaj w zasa­dzie koń­czy się dokład­ność tego wspo­mnie­nia. Podej­rze­wam, że oglą­da­li­śmy stroje ludowe i jakieś narzę­dzia, ale tego nie pamię­tam. Mam jakieś mętne wra­że­nie takiego spe­cy­ficz­nego zaku­rze­nia i gablot. Przy­pusz­czam, że mogli­śmy nudzić się niczym mopsy – Muzeum nie zro­biło na nas więk­szego wra­że­nia. Bar­dziej chyba poru­szył mnie ten obfity śnieg na zewnątrz i gruby weł­niany swe­te­rek, w który mnie ubrano, ponie­waż obie te rze­czy pamię­tam dosko­nale. …

Czy­taj całość »

Miłość, internet i wakacje w muzeum

Muzeum w sierpniu

Wró­ci­łem do pracy po urlo­pie, w naszych salach nie zasta­łem zwie­dza­ją­cych, gdyż eks­po­zy­cje są przez cały sier­pień zamknięte. Po naszym budynku gra­sują za to pano­wie z wier­tar­kami, mło­tami i innymi narzę­dziami, przy pomocy któ­rych potra­fią robić nie­zły hałas. Eks­po­zy­cje są zamknięte dla zwie­dza­ją­cych, nie zna­czy to jed­nak, że nie ma po co do nas przy­cho­dzić. Etno­kino działa i ma się dobrze, klubo-księgarnia Bily Koni­cek jest otwarta. Zapraszamy!

Sta­żystki w moim pokoju

W swoim pokoju zasta­łem sta­żystki (?!) No tak, prze­cież zgo­dzi­łem się na ulo­ko­wa­nie ich tutaj pod­czas mojej nie­obec­no­ści. Opo­wie­działy mi, że aktu­al­nie prze­glą­dają m.in. blogi muze­oblog i Museum 2.0, odkry­wają — z entu­zja­zmem — moż­li­wo­ści zaan­ga­żo­wa­nia Inter­netu w dzia­ła­niach muzeów, zwięk­sze­nia par­ty­cy­pa­cji zwie­dza­ją­cych. W naj­bliż­szy czwar­tek przed­sta­wią inspi­ru­jącą pre­zen­ta­cję (zapo­wiada się, że będzie świetna)  na ten temat zespo­łowi pra­cow­ni­ków muzeum pra­cu­ją­cemu nad wystawą bożo­na­ro­dze­niową. Cie­kawe co z tego wyj­dzie? Już od jakie­goś czasu sły­szę, że tego­roczna wystawa bożo­na­ro­dze­niowa ma być „inna”. Wysłu­cha­łem kole­ża­nek sta­ży­stek i prze­nio­słem się ze swoim lap­to­pem do dru­giego pokoju.

Opra­co­wy­wany przez dziew­czyny temat zain­spi­ro­wał mnie do nowego poszu­ki­wa­nia inter­ne­to­wego. Cie­kawe co o Pań­stwo­wym Muzeum Etno­gra­ficz­nym w War­sza­wie piszą blo­ge­rzy? Tego jesz­cze nie spraw­dza­łem. A może w ogóle muzeum nie poja­wia się na blo­gach. Nieee, nie możliwe.

Roz­dia­blony Anioł o Muzeum

Zna­la­złem różne rze­czy, naj­bar­dziej zain­try­go­wał mnie chyba blog „Miłość z sieci”. Jest to jeden z naj­po­pu­lar­niej­szych blo­gów na onet.pl. Autorką jest war­sza­wianka, sin­gielka, „która chcia­łaby się prze­ko­nać, że miłość jest moż­liwa i że można zna­leźć ją w sieci”. Wpisy o pery­pe­tiach natury damsko-męskiej Roz­dia­blo­nego Anioła — taki nick przy­jęła autorka — czy­tają i komen­tują tłumy. Roz­dia­blo­nemu Anio­łowi i jej zna­jo­mym, jak wynika z wpi­sów blo­go­wych, podo­bają się imprezy orga­ni­zo­wane w naszym muzeum. Miło sły­szeć, że ofe­ru­jemy sin­glom cie­kawe pro­po­zy­cje spę­dze­nia wol­nego czasu.

Rela­cja Roz­dia­blo­nego Anioła z kon­certu z cyklu „Jedna Europa, wiele kul­tur” »»>

Rela­cja Roz­dia­blo­nego Anioła z otwar­cia Etno­kina »»>

Inne:

Dla zain­te­re­so­wa­nych, wywiad z autorką »>

Ruszamy!

Rusza ‘ethnomuseum.pl blog’! To praw­do­po­dob­nie pierw­szy tego typu blog w Pol­sce. Blog jest pew­nego rodzaju pro­to­ty­pem i eks­pe­ry­men­tem, na razie będzie pre­zen­to­wał głów­nie dzia­ła­nia „Działu Etno­gra­fii Pol­ski i Europy”, gdyż my, pra­cow­nicy tego działu (kon­takty do nas), jeste­śmy gospo­da­rzami tej wir­tu­al­nej prze­strzeni. Kto wie, może kole­żanki i kole­dzy z innych dzia­łów zechcą dołą­czyć się, a może nawet założą wła­sne platformy.

Cele

Chcemy pre­zen­to­wać tematy, któ­rymi się zaj­mu­jemy na co dzień w for­mie dyna­micz­niej­szej niż papie­rowe publi­ka­cje. Posta­ramy się poka­zać życie naszego działu, zapre­zen­to­wać także te aspekty pracy muze­al­nika, które są dla „zwy­kłego zwie­dza­ją­cego” nie­wi­doczne.
Chcemy pro­wa­dzić otwartą komu­ni­ka­cję ze zwie­dza­ją­cymi, pre­zen­to­wać aktu­alne dzia­ła­nia i naj­bliż­sze plany. Cze­kamy na Wasze komen­ta­rze, opi­nie, sugestie.