Autorzy zdjęć: K. Sielicka, J. Daszkiewicz, A. Gołębiewska, M. Raniszewski

 WSTĘP, czyli kto, gdzie i dlaczego.

 Zanim było Zakopane, był Kraków, z jego klimatycznymi zakątkami, romantycznymi parkami i ciekawą architekturą. A potem góry, czyli piękne widoki w Czorsztynie i drewniane domy wśród wzgórz. Pan Ashim Samanta, producent filmu „Yeh Jo Mohabbat Hai” (czyli w wolnym tłumaczeniu „To właśnie miłość”) przejął firmę Shakti Films po swoim ojcu. Shakti Samanta był jednym z pierwszych reżyserów i producentów, którzy w latach 50–60 postanowili pokazać indyjskiej publiczności zachodnie plenery. Przez lata szwajcarskie Alpy były więc ‘egzotycznym’ ozdobnikiem lub terenem udającym Kaszmir. Miłość ta była całkowicie odwzajemniona: władze kraju do dziś ochoczo zwalniają filmowców z wszelkich zbędnych formalności, jednocześnie oferując im swoją pomoc. Pomimo tych rajskich warunków w końcu trzeba było jednak znaleźć inne plenery, mniej ‘oklepane’. I tak nasi filmowcy trafili do Polski.

Polska stosunkowo późno znalazła się w kręgu zainteresowań ekip z Bollywood: pierwszym filmem kręconym na terenie naszego kraju było „Fanaa”, czyli „Unicestwienie” z prawdziwymi gwiazdami z pierwszej ligi — Kajol i Aamirem Khanem. Tam jednak Zakopane udawało Kaszmir. Tym razem po raz pierwszy polskie góry będą ‘grały’ siebie.

PIERWSZA PIOSENKA, czyli „It’s all about loving your parents”.

Bollywood to biznes rodzinny i tego nie trzeba nikomu wyjaśniać. Tak więc pan Ashim został reżyserem i producentem ‘w spadku’ po ojcu, sam natomiast wziął się teraz za promowanie swojego syna Adityi, któremu powierzył główną rolę w „Yeh Jo Mohabbat Hai”. Partneruje mu młodziutka, bo zaledwie 20-letnia Nazia Hussain. Dla niej również aktorstwo było raczej dość oczywistym wyborem: jej wujek, Sanjay Dutt ma bardzo silną pozycję na tamtejszym rynku filmowym, a siostrą jej dziadka był nie kto inny jak wielka gwiazda lat 50-tych i 60-tych, Nargis. Stąd też, jak sama mówi, „aktorstwo ma we krwi”.

P.S. Choreografią do tej piosenki zajmie się pan Raju Khan oraz jego asystentka na planie, panna Sana Khan. Tak, zgadliście, jego córka. W Bollywood dziedziczy się nie tylko aktorską smykałkę. W końcu sam pan Raju Khan jest synem znanej Saroj Khan, która odpowiada za teledyski przygotowane do ponad 200 filmów…

ROZWINIĘCIE, czyli Bollywood w wersji tradycyjnej.

„Nie będziemy robili tendencyjnego filmu o schematach na temat indyjskiej kinematografii! Żadne ‘chłopak poznaje dziewczynę, a potem tańczą i śpiewają przez trzy godziny’! Przecież reżyser, który kręci ten film zrobił wcześniej ‘Gandhi to Hitler’ i ‘A Wednesday’, absolutnie niekomercyjne filmy!” — tak mówiłam jeszcze w Warszawie, do kolegów, z którymi miałam nakręcić film dokumentalny o Bollywoodzie w Polsce. A na miejscu musiałam się ugryźć w język, bo oto w Zakopanem zastaliśmy Bollywood w najczystszej postaci. Chłopak poznaje dziewczynę w czasie studiów zagranicą, zakochują się, tańczą i śpiewają, a po powrocie do Indii okazuje się, że są ze zwaśnionych rodzin. Klasyczna opowieść o miłości luźno oparta na Szekspirowskim dramacie „Romeo i Julia”. Ale chyba nikogo nie zaskoczę, jeśli zdradzę, że (zgodnie z zapowiedziami producenta) ta wersja będzie zakończona happy endem.

DRUGA PIOSENKA: „Singing In the Rain”, czyli rzadziej słońce, częściej deszcz.

 A miało być tak pięknie. Trzymanie się za ręce wśród górskich pejzaży, z czorsztyńskim zamkiem w tle… Wspólne spacery po rozgrzanych letnim słońcem Krupówkach… Wymarzone ujęcia. Niestety, przez większość dwutygodniowego pobytu indyjskiej ekipy w Polsce wciąż padało. Ba, momentami nawet lało. Żal było patrzeć, jak dzień po dniu Indusi wracali zmęczeni i zziębnięci, kręcąc ze zrezygnowaniem głowami. Przez moment rozważali nawet poszukiwanie słońca na Słowacji (na szczęście tylko przez moment!). Trzeba jednak przyznać, że profesjonalizm i pracowitość indyjskiej ekipy zrobiły na wszystkich wrażenie: zarówno gdy wytrwale kręcili zdjęcia przy hotelu do godziny 2 w nocy, jak i gdy zmagali się z tłumem ciekawskich gapiów na Krupówkach (przyznaję, my nie zawsze mieliśmy tyle cierpliwości). A Nazii należy się medal za dzielne chodzenie w wybranym dla niej kostiumie: lekkiej, zwiewnej sukieneczce, podczas gdy cała reszta siedziała opatulona jesiennymi kurtkami. Na szczęście pogoda wynagrodziła cierpliwość ekipy i ostatnie dwa dni zdjęć odbywały się już w prawdziwie letniej aurze.

 HAPPY END, czyli my tu jeszcze wrócimy.

Pomimo zimna i deszczu cała ekipa była zadowolona ze zdjęć i współpracy z Polską. Indusi byli zachwyceni otwartością Polaków (tak, już widzę te ironiczne spojrzenia paru czytelników), krajobrazami i kulturą. Tradycyjnie należałoby też dodać ‘kuchnią’, z tą mieli jednak niewielką styczność ze względu na dwóch kucharzy przywiezionych z Indii. Za to miejscowa ekipa przez te dwa tygodnie zdążyła już przywyknąć do obiadów tak pikantnych, iż należałoby je popijać litrową butelką wody (nie żartuję, jestem oswojona z tamtejszą kuchnią, ale panowie kucharze nie oszczędzali na przyprawach).

Za wszelkimi kurtuazyjnymi zachwytami szła jednak autentyczna sympatia ze strony bollywoodzkiej ekipy i szczera chęć powrotu, by móc lepiej poznać nasz kraj. ZAPRASZAMY! Każdą kolejną produkcję przyjmiemy z otwartymi ramionami! A PME już się postara, żeby tam być i zdać wam z tego relację ;)

Fotorelację z Zakopanego możecie obejrzeć na naszym Fotoblogu. Zapraszamy!

 
„Aleksander Newski” wybitnego reżysera Sergieja Eisensteina to dzieło wpisane w klasykę światowego kina. Doborowa obsada, niesamowite dekoracje, ogromny rozmach przy realizacji – to tylko niektóre z atutów tego filmu. Fabułę oparto na autentycznych wydarzeniach z XIII wieku. Akcja toczy się w 1242 roku. Rozpoczyna się w chwili przekroczenia wschodnich granic przez krzyżowców. Mieszkańcy Nowogrodu pod wodzą znanego z waleczności księcia Aleksandra Newskiego dzielnie stawiają opór. Niezwykła muzyka Prokofiewa znakomicie uzupełnia dramaturgię obrazu. Film przez lata nie był emitowany z uwagi na antyniemieckie przesłanki, zdjęcia ukończono bowiem tuż przed podpisaniem paktu Ribbentrop — Mołotow. Dzieło powróciło triumfalnie na ekrany w 1941 roku i do dziś cieszy się popularnością na całym świecie.

Załączamy kilka zdjęć z projekcji :)

Telefonem komórkowym fotografowała Marta Czerska :)

      A co wspólnego ma „Konopielka” z muzeum etnograficznym ? Wieś – jako zbieżny obszar akcji filmu i przedmiot zainteresowań „klasycznej” etnografii. Przedmioty – rekwizyty – wiejskie utensylia, które gromadzi muzeum, a które występują w filmie w roli niemych aktorów, dopełniając narrację filmową.

Wszystkie zostały wyszukane na potrzeby filmu we wsiach Kurpiowszczyzny, Podlasia i Suwalszczyzny, przez filmowego pomocnika scenografa, także etnografa – Tomasza Biernawskiego, po to by zagrać swoje „prawdziwe życie”. Były w filmie tym, czym były rzeczywiście, ale już nie „naprawdę”. Nie były tymi samymi rzeczami, jakimi były wcześniej. Zmieniła się ich rola i status. Po „występie” w filmie nie wróciły do swojego poprzedniego życia. Trafiły do muzeum, do naszego muzeum, ale nie od razu. Po nakręceniu filmu obiekty zdeponowano w filmowej rekwizytorni. W wyniku pertraktacji ówczesnej Dyrekcji z Kierownictwem Produkcji Filmu „Konopielka” oraz Wytwórnią Filmów Dokumentalnych przy aprobacie Ministra Kultury i Sztuki zdecydowano o przekazaniu ich w struktury muzeum.

Co nam zostało z filmowego sztafażu ? 83 przedmioty, niemalże całe wyposażenie izby kuchennej i odświętnej: łóżko, ława szlaban z wysuwaną skrzynią do spania, kołyska, stół, konik na biegunach, „stojanka” dla dzieci, tkaniny, drobne sprzęty kuchenne: żeliwne sagany, tarki do warzyw, masielnice, święte obrazy oraz inne drobne sprzęty gospodarcze: kosa, beczka, koryto, wiersza do połowu ryb, duha do zaprzęgu… Incydent filmowy sprawił, iż rzeczy te dotknęły innego wymiaru, zyskując dodatkowe znaczenie. Dzięki temu epizodowi nie pozostały martwe i nieme, jak większość muzealnych obiektów. Film je ożywił, przywracając ich pierwotne treści. W muzeum zaś pozostają źródłem wielości interpretacji.

Na zawsze naznaczone przez film, przywołują czas miniony poprzez jego wersję wyobrażoną, filmową fikcję. Ta kreacja pozwala dostrzec ich autentyzm i „właściwy” kontekst.

Zestawienie fragmentu filmu z muzealnymi obiektami, na prezentowanej wystawie stałej „Zwykłe – niezwykłe. Fascynujące kolekcje Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie” pozwala na porównanie filmowej dynamiki i muzealnej statyki. Te same przedmioty mówią do nas różnymi językami. Zapraszamy do obejrzenia ekspozycji.

„Konopielka”, reż. Witold Leszczyński, scenografia Maciej Maria Putowski, 1981

Zapraszamy na inaugurację działalności ETNOKINA — nowego miejsca na filmowej mapie stolicy,

23 lipca 2009, czwartek

Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, ul. Kredytowa 1

.

PME logo

W programie wieczoru:

18.00 Oficjalne otwarcie kina ze specjalnym udziałem Grzegorza Brzozowicza, dziennikarza muzycznego, który opowie o Serbii, muzyce i słynnym festiwalu gry na trąbce w Guczy

18.30 Projekcja filmu GUCZA! POJEDYNEK NA TRĄBKI – reż. Dušan Milić (Produkcja Emir Kusturica, Serbia i Czarnogóra, Bułgaria, Austria, Niemcy 2006)

20.00 Magda Majchrzak i Katarzyna Karwan – fotoreportaż z ostatniego festiwalu w Guczy

20.30 Koncert grupy folkowej Sharena

21.30 Poczęstunek

Gucza – najsłynniejszy na świecie festiwal gry na trąbce. Mówią, że gdy tu zagrasz, stajesz się mężczyzną – tak zaczyna się bajkowa opowieść Dušana Milića i Emira Kusturicy, w której cygański Romeo musi udowodnić ojcu pięknej Julijany, że zasługuje na miłość jego córki. Niesamowita historia zakazanej miłości opowiedziana w gorącym bałkańskim stylu, pełna porywającej muzyki i przewrotnego poczucia humoru.

Porywająca muzyka to również grupa folkowa Sharena. Tradycyjne melodie z Serbii, Macedonii, Bułgarii, Bośni i Albanii, doprawione cygańskim i żydowskim smakiem. Energetyczna bomba rozpulsowana dzikim metrum, muzyka skrząca radością i humorem, a czasem przełamana nostalgiczną nutą pełną zadumy nad mrokiem bałkańskich dziejów. Wielokulturowy tygiel bałkański!

Na imprezę wstęp WOLNY, po wcześniejszej rezerwacji: tel. 609 525 756, e-mail: etnokino@filmowawarszawa.org

ETNOKINO REPERTUAR 24.07–30.07.2009

PIĄTEK 24.07

18.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

20.00 PO-LIN.OKRUCHY PAMIĘCI – reż. Jolanta Dylewska, POLSKA 2008, 82 min.

SOBOTA 25.07

14.30 BRICK LANE — reż. Sarah Gavron, WIELKA BRYTANIA, 2007, 101 min.

16.30 KSIĘGA REKORDÓW SZUTKI – reż. Aleksander Manic, SERBIA I CZARNOGÓRA/CZECHY 2007, 78 min.

18.00 ODESSA,ODESSA -  reż. Michale Boganim, FRANCJA/IZRAEL 2005, 96 min.

20.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

NIEDZIELA 26.07

14.30 SPOTKANIA NA KRAŃCACH ŚWIATA – reż. Warner Herzog, USA/ANG. 2007, 99 min.

16.30 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

18.30 PO-LIN.OKRUCHY PAMIĘCI – reż. Jolanta Dylewska, POLSKA 2008, 82 min.

20.00 KSIĘGA REKORDÓW SZUTKI – reż. Aleksander Manic, SERBIA I CZARNOGÓRA/CZECHY 2007, 78 min.

PONIEDZIAŁEK 27.07

18.30 MIASTO SŁOŃCA — reż. Asger  Leth, Milos Loncarevic, DANIA/USA 2006, 88 min.

20.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

WTOREK 28.07

18.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

20.00 SPOTKANIA NA KRAŃCACH ŚWIATA – reż. Warner Herzog, USA/ANG. 2007, 99 min.

ŚRODA 29.07

18.00 W GÓRĘ JANGCY – reż. Yung Chang, KANADA 2007, 93 min.

20.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

CZWARTEK 30.07

18.00 TULPAN – reż. Sergei Dvortsevoy, POLSKA/NIEMCY/KAZACHSTAN 2008, 100 min.

20.00 ODESSA,ODESSA -  reż. Michale Boganim, FRANCJA/IZRAEL 2005, 96 min.

Etnokino

Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie

ul. Kredytowa 1

00–056 Warszawa

tel.: 0 609 525 756

e-mail: etnokino@filmowawarszawa.org

www.filmowawarszawa.org

www.ethnomuseum.pl

Taśmy filmowe w muzeum, fot. Małgorzata Przytuła

Wampir – twór na pozór oczywisty, stały element w panteonie dziwacznych istot popkultury, naczelne straszydło i ulubiony bohater horrorów. Ale im więcej o nim myślę, tym bardziej wydaje mi się niejednoznaczny i wielowymiarowy. To niezwykłe, że literatura i chyba w jeszcze większym stopniu film – a więc namacalne wytwory wyobraźni pojedynczych jednostek – kreują w świadomości mas trwałe obrazy nierealnych istot, ożywiają je, nadają im imiona, twarze, osobowości. Co więcej – istoty te wychodzą ze swych pierwotnych ram i zaczynają żyć własnym, niekontrolowanym życiem. Tworzą się wariacje, mutacje, mieszańce…

Początki…

W 1895 r. w Paryżu, w Salonie Indyjskim Grand Cafe odbywa się pierwszy pokaz filmowy. Od tego momentu zmienia się świat – rodzi się kino, a niedługo potem pojawia się w nim również on… wampir. Wszystko, na szerszą skalę, zaczęło się od Brama Stokera i ekranizacji jego powieści. Pisarz, na kanwie ludowych wierzeń i historii o krwiożerczych wołoskich hospodarach, stworzył najpopularniejszego potwora wszechczasów – hrabiego Drakulę. Zainspirowany tą postacią reżyser Tod Browning dostrzegł w niej niebywałą pożywkę dla swojej twórczości. To dzięki niemu i jego filmom ukształtował się i zapadł głęboko w ludzką podświadomość archetypiczny wizerunek wampira–arystokraty, dystyngowanego i intrygującego ekscentryka w pelerynie, śpiącego w trumnie i snującego się po komnatach swego gotyckiego zamku zagubionego w ostępach Transylwanii.

Nosferatu i spółka

Ale wampir niejedno ma imię i niejedną ma twarz. W 1921 r., jeszcze przed amerykańskimi ekranizacjami, stała się rzecz fenomenalna – Friedrich Wilhelm Murnau nakręcił nielicencjonowaną ekranizację powieści Stokera i chcąc ominąć prawo przekształcił Drakulę w zwierzęcego, aseksualnego nosferatu Orlocka. Powołał w ten sposób do życia inne, wyzute z elektryzującego czaru, wyobrażenie wampira, które do dzisiaj wywołuje niezwykłe wrażenia i inspiruje wielu twórców sztuki filmowej.

Kadr z filmu „Nosferatu — Symfonia grozy”

Następne dekady dokładały kolejne cegiełki do zbiorowej wizji potwora, która stała się swoistym odzwierciedleniem nastrojów, przemian, tendencji i mód współczesnych sobie czasów. Lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte XX wieku, a więc okres rewolucji obyczajowej, to moment seksualnego rozbuchania wampira. Stwór przemienił się w uosobienie erotyzmu — siejącego zgorszenie amanta lub niezwykle pociągającą wampirzycę, najczęściej na dodatek lesbijkę, a moment ugryzienia i picia krwi stał się tożsamy z aktem seksualnym. Równocześnie pojawiły się zupełnie nowatorskie i przedziwne produkcje będące mieszankami horroru z westernem, science fiction czy filmem kung-fu. Powstał też nurt tzw. blacksploatacji czyli niskobudżetowe filmy adresowane do czarnoskórej widowni, gdzie Drakula jest oczywiście black.

Oswajanie monstrum

Oswajanie monstrum zaczęło z czasem przybierać coraz śmielsze formy – potwór nagle przestał straszyć i zaczął… śmieszyć, a jeśli już czymś przerażał to ewentualnie brakiem zębów i niezbyt lotnym umysłem. Oczywiście pośród filmów traktujących wampiryczny temat z przymrużeniem oka, obok głupawych acz zabawnych produkcji, znalazły się również dzieła fenomenalne, jak chociażby „Nieustraszeni pogromcy wampirów” Romana Polańskiego. Nie sposób nie wspomnieć również o eksplozji swoistych filmów akcji, gdzie wampiry, wilkołaki, zombie i inne maszkary toczą ze sobą nieustanne, ciągnące się jak telenowela, zażarte boje. Ciągle wracano też do przeszłości, tworząc coraz to nowsze ciekawe interpretacje klasycznych dzieł.

Wampir dzisiaj

Podobno zainteresowanie wampiryzmem szczególnie nasila się w momentach społecznych niepokojów, w momentach kryzysowych. Nic dziwnego, że ostatnie lata owocują w tego typu produkcje. Co może dziwić, to przemiana wampira w ostoję konserwatywnych wartości i szlachetną jednostkę bez skazy, niosącą ludzkości moralne przesłanie. Co jeszcze przyniesie nam przyszłość?
Kino ambitne i kino dla mniej wymagającego odbiorcy przeplata się i prześciga w wykreowaniu coraz to innego modelu naszego potwora. Nie sposób wymienić wszystkich nurtów wampirycznej kinematografii i wszystkich pomysłów na wampira zrodzonych w otchłaniach rozpasanej wyobraźni twórców. Wampiryzm jako choroba wirusowa, krew jako narkotyk, wampir jako reprezentant dyskryminowanej mniejszości, bezduszna maszkara, Judasz Iskariota, wegetarianin, kobieta wamp, postać głęboko tragiczna, wyzwolony nastolatek, kapitan statku kosmicznego, zmutowany nietoperz, totalne zło, inkwizytor, bezzębny idiota, symbol seksu, gej, upiorne dziecko, człowieczy potwór, potworny człowiek… popkultura jest jak worek bez dna. Włóż tam rękę i zaczerpnij.

Kino w Muzeum

Sala kinowa w muzeum, fot. Małgorzata Przytuła

Największa muzealna sala, od wieków szumnie zwana „kinową”, na powrót zasługuje na swoje miano. Choć do kina z prawdziwego zdarzenia jeszcze wiele jej brakuje, to będzie można znów usłyszeć w niej szum projektorów filmowych. Cała aparatura, nieużywana od wielu lat, została wyczyszczona, zmodernizowana i przywrócona do życia. Nie byłoby to możliwe bez zaangażowania i sprawnych rąk pana Jana Fundamenta – operatora naszych projektorów i wielkiego miłośnika kina. Z muzealną salą kinową wiążą się ambitne plany, projekty i remonty. Tak, kiedyś będzie tu prawdziwe kino. Ale to przyszłość. A teraz możemy cieszyć się nowymi możliwościami.

Wieczory filmowe
Podczas muzealnych wieczorów filmowych pokażemy siedem filmów podzielonych na dwa bloki – Seans z wampirem i Seans z wampirzycą.

• 9 maja, g. 17.00–23.30 Seans z wampirem

17.00 – Nosferatu: wampir, reż. W. Herzog, 1979 r., Niemcy/Francja, 106 min.
19.00 – Vampire Hunter D: Żądza krwi, reż. Y. Kawajiri, 2001 r., Japonia/Hongkong/USA, 102 min.
21.00 – Znak wampira, reż. T. Browning, 1935 r., USA, 57 min.
22.00 – Cień wampira, reż. E.E. Merhige, 2000 r., Luksemburg/USA/Wlk. Brytania, 92 min.

• 10 maja, 16.00–21.15 Seans z wampirzycą

16.00 – Lubię nietoperze, reż. G. Warchoł, 1985 r., Polska, 76 min.
17.30 – Nadja, reż. M. Almereyda, 1994 r., USA, 93 min.
19.15 – Pozwól mi wejść, reż. T. Alfredson, 2008 r., Szwecja, 114 min.

Filmy

Nosferatu: wampir
reż. Werner Herzog,
prod. Niemcy/Francja, 1979 r.
wyk. Klaus Kinski, Bruno Ganz, Roland Topor, Isabelle Adjani
Wybitny film oparty na niesamowitym ekspresjonistycznym obrazie F. W. Murnau’a „Nosferatu – Symfonia grozy”. Wampir w filmie Herzoga (w tej roli Klaus Kinski) ukazany jest w bardzo niestereotypowy, można nawet powiedzieć ludzki sposób. Jako istota głęboko nieszczęśliwa, nie przeraża, a raczej wzbudza litość i przywołuje refleksje nad sensem życia, śmierci i miłości. Dzieła dopełniają niezwykle piękne, tworzące oniryczny klimat, malarskie obrazy.

Vampire Hunter D: Żądza krwi
reż. Yoshiaki Kawajiri
prod. Japonia/Hongkong/USA, 2001 r.
Pełnometrażowa produkcja z gatunku anime, której bohaterem jest tym razem pół wampir pół człowiek o imieniu Dunpeal, zwany w skrócie D. Tajemniczy i małomówny D jest wielkiej sławy łowcą swoich ziomków wampirów. Dostaje do wykonania trudne zadanie uwolnienia z rąk porywaczy córki zamożnego kupca. Jego niezwykle wciągające przygody i perypetie, gotycki, mrocznym klimat, wartka akcja, ciekawie skonstruowane postaci i wysoki poziom artystyczny animacji sprawiają, że film uznany jest za jeden z najlepszych w swoim gatunku.

Znak wampira
reż. Tod Browning
prod. USA, 1935 r.
wyk. Bela Lugosi, Lionel Barrymore, Elizabeth Allan, Lionel Atwill, Henry Wadsworth
Horror kryminał. Takie nazwiska jak Tod Browning i Bela Lugosi mówią same za siebie. Oczywiście mamy tu do czynienia z klasycznym kinem wampirycznym i klasycznym wampirem w czarnej pelerynie. Groza i sceny wywołujące śmiech przeplatają się umiejętnie w tej świetnie skonstruowanej intrydze, osadzonej w mrocznym zamczysku gdzieś w ostępach Wschodniej Europy.

Cień wampira
reż. Edmund Elias Merhige
prod. Luksemburg/USA/Wlk. Brytania, 2000 r.
wyk. Willem Dafoe, John Malkovich, Eddie Izzard, Cary Elwes
Opowieść o realizacji filmu „Nosferatu — Symfonia grozy”. Nic dziwnego, że ten wybitny obraz W. F. Murnau’a po raz kolejny stał się czyjąś inspiracją. Wiąże się z nim bowiem niesamowita historia, a tajemniczy aktor Max Schreck (czyli Max Strach) podejrzewany jest o najgorsze, czyli… wampiryzm. Film „Cień wampira” trzyma się faktów i przedstawia autentyczne postaci. Ale w pewnym momencie członkowie ekipy filmowej zaczynają ginąć w niewyjaśnionych okolicznościach. Czy tak było naprawdę?

Lubię nietoperze
reż. Grzegorz Warchoł
prod. Polska, 1985 r.
wyk. Katarzyna Walter, Marek Barbasiewicz, Wiktor Gronowicz, Jonasz Kofta
Rzecz osobliwa – polski horror i to na dodatek z wampirzycą w roli głównej. Bohaterką jest dziewczyna z dobrego domu, prowadząca wraz z ciotką sklep z osobliwościami. Niestety jej potworna natura sprawia, że zabija wszystkich próbujących się do niej zbliżyć mężczyzn. Wampiryzm potraktowany jest tu jak choroba, którą można leczyć. Ale skutecznym lekiem jest tylko miłość.

Nadja
reż. Michael Almereyda
prod. USA,1994 r.
wyk. Elina Löwensohn, Karl Geary, Peter Fonda, Martin Donovan, Galaxy Craze, David Lynch
Zwichrowana, postmodernistyczna, pełna smutku i dekadenckiego nastroju wersja Drakuli. A w roli głównej jego córka – intrygująca i czarująca Nadja błąkająca się po ulicach i lokalach Nowego Jorku. Depresyjny klimat, przytłaczające uczucie pustki, wątki homoseksualne, wspaniała muzyka. Producentem filmu jest David Lynch – to wiele tłumaczy. Film zostawia niesamowite wrażenie i zapada głęboko w otchłań pamięci.

Pozwól mi wejść
reż. Tomas Alfredson
prod. Szwecja, 2008 r.
wyk. Kare Hedebrant, Lina Leandersson, Per Ragnar, Henrik Dahl
Coś czego boję się najbardziej: wampir – dziecko i okrutna przemoc. Surowe, śnieżne, skandynawskie pejzaże jeszcze bardziej potęgują złowrogą atmosferę tego filmu. Obraz niezwykle emocjonalny, momentami drastyczny. Z drugiej strony przedstawia fantastyczną historię przyjaźni między dziewczynką – wampirem a maltretowanym przez kolegów chłopcem. Na wielkie brawa zasługują dziecięcy aktorzy grający główne role. Film został uznany za najlepszy horror 2008 r.

.
Małgorzata Przytuła

Projektor filmowy w muzeum, fot. Małgorzata Przytuła