fot. Kamil Bartczak

W sobotę 28 listopada mogliśmy być świadkami przedziwnych wydarzeń rozgrywających się w Muzeum, tajemniczej instytucji znajdującej się – jak wiemy – w Innym Wymiarze. Zamieszkującym je Naukowcom udało się w końcu, dzięki Maszynie do Podróży między Wymiarami, ściągnąć pomoc dla muzealnego Ruchu Oporu.

Nie wiem, czy wiecie, ale Służba, która sprawuje władzę w Muzeum, ostatnio uwięziła Profesora, przywódcę Ruchu. Aby go wyzwolić, trzeba było zawezwać posiłki z Innego Wymiaru, ponieważ wszyscy Naukowcy, nawet ci należący do Ruchu, zostali przez Służbę rozbrojeni – pozbawieni poczucia humoru. Opowiadanie dowcipów było zabronione! Muzeum miało pogrążyć się w strachu i marazmie.

Dlatego właśnie członkowie Ruchu Oporu za pomocą Maszyny sprowadzili mieszkańców Innego Wymiaru, którzy za pomocą zabawnego performancu musieli pokonać Służbę i uwolnić Profesora.

Fot. Dagmara Chmielarz

Gdyby im się to nie udało, na zawsze pozostaliby w Muzeum, bo tylko Profesor potrafi naprawić Maszynę tak, by odsyłała ona obiekty do ich właściwego Wymiaru.

Sami więc widzicie, że przed przybyszami z Innego Wymiaru zostało postawione wyjątkowo trudne zadanie. Ola Dowgird, która brała udział w akcji uwolnienia Profesora, opisuje ją tak:

Nazwa LARP nic mi nie mówiła, kiedy zapisywałam się na grę w Muzeum Etnograficznym. Byłam po prostu ciekawa, co można wymyślić w muzeum…

I zaczęło się od oślepiającego światła w oczy i spotkania z dziwnym naukowcem, który wyjaśnił nam – a na szczęście byłam z moją przyjaciółką – że przeniosłyśmy się w czasie i żeby wrócić, musimy odnaleźć uwięzionego profesora, który jako jedyny jest w stanie naprawić maszynę do teleportacji materii. Wtedy też przydzielono nam przewodnika, pewną wysoką i gibką postać w białym kitlu, która poprowadziła nas jakimś wąskim korytarzem w czeluście muzeum. Podczas tej wędrówki nie wchodziłyśmy, poza jednym wyjątkiem, do sal muzealnych. Zwiedzałyśmy kazamaty i strychy.

fot. Dagmara Chmielarz

Poczułam prawdziwy skurcz w żołądku, kiedy spotkałyśmy prawdziwie uzbrojonego żołnierza. Byłyśmy przesłuchiwane przez spec agentów. Natknęłyśmy się na naprawdę skostniałą biurokrację. Czułyśmy oddech systemu na plecach.
Gra wymagała od uczestników pomysłowości i siły przekonywania. Wszyscy odgrywający swoje role byli bardzo dobrze przygotowani. Podczas samej gry poczułam fizyczne zmęczenie kolejnymi zadaniami. A jednocześnie “wciągnęłam się” w losy odgrywanej przeze mnie postaci.

fot. Kamil Bartczak

Po zakończeniu siedzieliśmy wspólnie z aktorami gry i popijając herbatę w pięknej porcelanie opowiadaliśmy sobie wrażenia…
Cóż więcej….gorąco polecam!

….

…….

……………………………….

Oczywiście dzielnym Rewolucjonistom udało się uwolnić Profesora, pokonując jego prześladowców śmiechem. Naukowcy nie wiedzieli, jak mają dziękować wybawicielom. A wdzięczny przywódca natychmiast przestawił Maszynę do teleportacji, aby odesłała bohaterów do ich świata, gdzie od tej chwili zapewne żyją długo i szczęśliwie, podobnie jak Naukowcy.

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć z LARPu>>>

LARP towarzyszący wystawie Pomarańczowe Rewolucje został zorganizowany przez Państwowe Muzeum Etnograficzne i stowarzyszenie Akademia Rozwoju “Deadline”.

fot. Kamil Bartczak

Wampiry, strzygi i spółka... fot. J. Sielski

Jakaś siła wygania mnie z grobu
W poszukiwaniu dóbr, od których jestem odłączona,
Bym nadal kochała utraconego męża
Bym piła krew z jego serca.

Goethe, Narzeczona z Koryntu (1797)

Wiara w to, że zmarli powracają i nękają żywych, ginie w mroku dziejów. Myśl ta przybrała dzięki wyobraźni ludzkiej różne kształty. Powracający z zaświatów rzadko mają dobre intencje.
Wampiry opisywane są jako prawdziwe żywe trupy atakujące nocą, krwiopijcy bojący się czosnku. Wyobrażenia na temat wampirów opierają się na starych tradycjach i wierzeniach, o których można się było dowiedzieć między innymi 18 kwietnia w Warszawskim Muzeum Etnograficznym.

na pozór zwyczajny mostek

Jadąc ze znajomymi na LARP’a „W z zaświatach muzeum”, miałam mieszane uczucia. Liczyłam jednak na to, że zabawa będzie udana (w końcu głównie dla niej ściągnęłam znajomych z Poznania) i nie zawiodłam się.
Zaczęło się od zwiedzania i opowieści. Poznaliśmy rytuał, jaki odprawiano w czasie pochówku zmarłego. Dowiedzieliśmy się wielu niezbędnych – jak się później okazało – informacji potrzebnych w dalszej rozgrywce. Wszystko zostało nam dokładnie i – co najważniejsze -  ciekawie opowiedziane.

Początek drogi w zaświaty, fot. J. Sielski

Nie wierzyłem stojąc nad brzegiem rzeki,
Która była szeroka i rwista, że przejdę ten most,
Spleciony z cienkiej, kruchej trzciny powiązanej łykiem.
Szedłem lekko jak motyl i ciężko jak słoń,
Szedłem pewnie jak tancerz i chwiejnie jak ślepiec.
Nie wierzyłem, że przejdę ten most, i gdy stoję już na drugim brzegu,
Nie wierzę, że go przeszedłem.

Staff, Most

Niegroźne z pozoru przejście przez mostek przeniosło nas w zaświaty, gdzie spotkaliśmy bardzo miłego Duszka, co nie zmieniło faktu, że strzygi czaiły się na każdym kroku, dyrektor muzeum ześwirował na punkcie starych rumuńskich pieśni, nie wspominając o golemie, który nas naprawdę zaskoczył.

na szczęście mieliśmy czosnek

Dekoracje, stroje oraz odgrywanie wszystkich postaci, które spotykaliśmy na swej drodze, wykonane były bardzo dobrze. Chwilami naprawdę zapominało się, że to tylko zabawa, co potęgowało klimat i emocje podczas dalszej wędrówki w nieznane. Wystarczyło powiązać wszystkie zdobyte informacje, pokombinować trochę, zdobyć niezbędne przedmioty i podążać dalej. Może właśnie dlatego wszystko wydawało mi się zbyt proste, co nie zmienia faktu, że kilkakrotnie naprawdę było ciężko (walka w ciemnych korytarzu z czwórką przeciwników, czy też podczas końcowego starcia z wiedźmami). Na szczęście mieliśmy dużo czosnku, który miał bardzo dużą moc odstraszającą.

Plusem niewątpliwie jest fakt, że całość była dobrze przemyślana. Brakowało mi natomiast nutki intrygi. Czegoś niewiadomego, co czai się za rogiem i nie od razu dokładnie poznane  przeszkadza czasami oraz niepokoi podróżników, po czym atakuje w najmniej niespodziewanym momencie. Przydałoby się również trochę więcej muzyki.

Podsumowując: zabawa bardzo udana, a przemyślane i świetnie odegrane „efekty specjalne” uczyniły ją ciekawą i wartą zapamiętania.

Małgorzata Wróbel

Autorka była uczestniczką fabularnej gry na żywo (LARP) “W zaświatach Muzeum”. Od 10 lat interesuje się RPG. Pochodzi z Grodziska Wielkopolskiego, obecnie mieszka i pracuje w Warszawie.

Spotkanie z golemem, fot. J. Sielski

Wampir na Fantazjadzie - jednym z największych w Polsce LARP-ów fantasy.

BRAK MIEJSC! (dodano 8.04.2009)

Myślicie, że te wszystkie opowieści o wampirach to bujdy, wymyślone przez wieśniaków w długie, podkarpackie zimy, w czasach kiedy nie było jeszcze telewizorów i trzeba było coś sobie opowiadać? Może. Ale skoro to bujdy i rozrywka, to po co im właściwie te wszystkie dziwne rytuały i te ich magiczne przedmioty? Och wiem, antropologia kultury, oswajanie śmierci i takie tam…

Ale mimo wszystko jakieś to niepokojące. Dlaczego mak, dlaczego gwoździe pod językiem, dlaczego krzesła z twarzami zmarłych? Dlaczego zjadanie popiołu z serca teściowej? Brr. No, ale na szczęście teraz te wszystkie rupiecie są w muzeum i można je spokojnie pooglądać, a potem co najwyżej przy kawie podyskutować o ich symbolice.

Czy aby na pewno? Czy to, co przez stulecia wiodło do tamtego świata i z powrotem, po zinwentaryzowaniu i zapakowaniu do gablotek straciło swą moc? Czy z Warszawy jest dalej do tamtego świata niż z Banatu? Czy przypadkiem splątane korytarze i stare podziemia Muzeum nie są miejscem szczególnym? …przekonajcie się sami.

Ale o co w ogóle chodzi?

Gra fabularna na żywo, czyli LARP, live action roleplay, polega — w największym skrócie — na wcielaniu się w postacie bohaterów pewnej opowieści. Podobnie, jak w grach RPG, włączamy wyobraźnię i odgrywamy, na bieżąco improwizując, rolę w owej opowieści, w której nasza postać bierze udział. Tyle, że robimy to dużo bardziej dosłownie: nie opisujemy naszych czynności, ale faktycznie je wykonujemy. Chcesz przeszukać tą skrzynię, w której spodziewasz się tajnej skrytki? Proszę bardzo, przeszukuj. Nie rzucaj kośćmi, tylko użyj własnych oczu i rąk. Oczywiście wyjątek stanowią rzeczy, których nie odgrywa się dosłownie, bo byłoby to niebezpieczne albo niemożliwe. Na przykład walkę na broń białą zastępujemy użyciem bezpiecznych replik broni.

Co wziąć ze sobą?

Wyobraźnię, kreatywność i chęć do gry w zespole. Nie jest wymagany specjalny strój (chociaż radzimy unikać rzeczy szczególnie wrażliwych na podarcie lub zabrudzenie) ani rekwizyty. Uczestnicy zaczynają grę jako zwykli zwiedzający wystawę “Wampiry, strzygi i spółka”. Nie jest wymagane wcześniejsze doświadczenie LARP-owe ani RPG-owe — gra jest pomyślana przede wszystkim dla początkujących.

Zgłoszenia i zasady gry

Osoby zainteresowane udziałem w grze prosimy o przesłanie maila zatytułowanego “LARP” na adres: etnowampiry@ethnomuseum.pl. W treści maila prosimy wpisać imię i nazwisko oraz swój wiek. Można zgłaszać się indywidualnie albo grupami.

• Gramy w niezależnych od siebie 4-7 osobowych zespołach.
• Specjalne zasady starć uczestnicy otrzymają bezpośrednio przed grą.
• Na czas gry należy wyłączyć telefony komórkowe.
• Zespoły zaczynają grę kolejno, w odstępach ok. 15-20 minut. Gra trwa około dwóch godzin.
• W sprawach organizacyjnych i bezpieczeństwa uczestnicy zobowiązani są bezwarunkowo przestrzegać poleceń ekipy organizującej grę (na przykład odnośnie obszaru dostępnego do gry — gramy w normalnie funkcjonującym Muzeum!).
• Osoby mające szczególne uwarunkowania medyczne (alergia, klaustrofobia, astma, złamania itp.) prosimy o wcześniejsze poinformowanie nas o tym.
• Każdy uczestnik ma ubezpieczenie NNW we własnym zakresie (uczniowie zwykle mają wykupione przez szkołę, ale prosimy sprawdzić).

Nasza ekipa

We współpracy z pracownikami Działu Etnografii Polski i Europy LARP-a przygotowuje zespół stowarzyszenia Akademia Rozwoju “Deadline”. Jako stowarzyszenie zajmujemy się szeroko pojętymi fabularnymi grami terenowymi. Naszym flagowym projektem jest Fantazjada — jeden z największych w Polsce LARP-ów fantasy, odbywający się od 1994 r. w fantastycznych plenerach Twierdzy Srebrnogórskiej.

Przy realizacji “W zaświatach muzeum” wspierają nas zaprzyjaźnieni pasjonaci LARP-ów z Warszawy i z Wrocławia, i nie tylko. Więcej niebawem!

A.R. Deadline