Ethnomuseum.pl Blog » Warszawa

Ze sztambucha mieszczucha. Odcinek 2. Uliczna waga osobowa

Amudena Rutkowska — Mon, 06 Feb 2012 06:18:52 +0000

Ślady ołówka kopiowego na framudze kuchennych drzwi i zabytkową wagę w Parku Ujazdowskim łączy nie tylko istnienie wśród wspomnień mojego dzieciństwa. Są one materialnym dowodem na to, że w pewnych warunkach tak proste czynności jak mierzenie i ważenie nabierają niezwykłego znaczenia. Warunki muszą być następujące: 1) obiektem działania jest człowiek, 2) działanie odbywa się w asyście innych ludzi — publiczności, 3) aby działanie doszło do skutku należy użyć pewnych narzędzi, 3) uczestnicy wierzą w wyjątkowość chwili, w której działanie się odbywa, 4)pojawia się mistrz ceremonii (ten, który waży, mierzy), przy czym warunek ten nie zawsze jest konieczny, 5) uczestnik otrzymuje potwierdzenie swego udziału , czasem może je zabrać na pamiątkę, 6) po zakończeniu działania wszyscy odczuwają zmianę. Czy elementy te nie budzą odczucia, że oto pojawia się jakaś stara niezmienna struktura?
Okazuje się, że potrzeba nadawania symbolicznej wartości aktom związanym z liczeniem, sprawdzaniem, naznaczaniem, nazywaniem siedzi dość głęboko w każdym ulicznym przechodniu. I kusi. Fakt , że każdy z nas wie ile mniej więcej waży nie musi wcale oznaczać, że nie skorzysta z propozycji ulicznego wagowego by swoją wiedzę potwierdzić. Potwierdzenie to jest jednak wartością dodaną. Tak naprawdę chodzi o to, by wziąć udział w rytuale publicznego zaistnienia jako ten jedyny, który staje na szali, ewentualnie siada i jest poddawany czarowaniu podczas gdy inni patrzą. „Ten, który wie”, przestawia ciężarki, wypoziomowuje, wykonuje nieznane zwykłemu śmiertelnikowi czynności i czyni to tylko ku satysfakcji niewiedzącego, po to, aby ów się dowiedział kim jest – w kilogramach czy centymetrach – aby został dookreślony (za mniejszą lub większą opłatą). Po zważeniu uzyskuje tożsamość, której świadectwo widnieje na karteczce z zapisem pomiarów przekazywanej często tylko do jego wiadomości (przy korzystaniu z wagi w Ujazdowskim dyskretne wręczanie wydruku jest nawet uświęconym zwyczajem w przypadku ważenia kobiet).
Waga lekarska z czarodziejem od ciężarków odeszła już dawno do lamusa, ale jeszcze całkiem niedawno (no, ze dwadzieścia parę lat temu) w powszechnym użyciu były wagi samoobsługowe wyczekujące na przechodniów na reprezentacyjnych miejskich traktach, w przejściach podziemnych. czatujące na podróżnych przy dworcach i zajezdniach. Nie wiem jak w innych miastach, w Warszawie były czerwone, tak samo jak tramwaje i autobusy – ten charakterystyczny dla miasta kolor nie wiadomo czemu zamieniono dziś na żółty. Często stawałam na tych metalowych podestach — szalach, choć nigdy się nie zważyłam . Być może jako dziecko nie dysponowałam wystarczająco wysoką kwotą, a być może po prostu nie chodziło o ważenie się, tylko o stanie na wadze. Byli też tacy, którzy uprawiali proceder zbiorowego ważenia za pojedynczą opłatą. Po tym, jak waga powiedziała już swoje nie należało z niej schodzić tylko zaczekać aż wejdzie kolejny delikwent. Po zeskoczeniu pierwszego, drugi ważył się za darmo, następnie trzeci, itd. Im chyba też nie o ważenie chodziło. To była po prostu radosna chwila.
Ze wszystkich warszawskich wag ostała się tylko ta parkowa. Zbudowana pod koniec XIX wieku, uczestniczyła w paryskiej wystawie światowej 1905 roku, po czym trafiła w ręce pewnej primadonny jako prezent od wielbiciela (w tym momencie waham się nieco, czy oparłam się na wiarygodnym źródle – historia wydaje się z obu stron, jak to mawiają „psychologicznie nieprawdopodobna”, chyba żeby przyjąć, że był to wielbiciel niezwykle złośliwy). Kuzynka owej damy , wykupiwszy od parku kilka metrów kwadratowych podłoża, uczyniła z niej później źródło dochodu. Od 1912 roku na obszernym fotelu siadywały wyższe i niższe sfery przy okazji letnich spacerów.
O ile ważenie było aktem publicznym, o tyle mierzenie odbywało się zazwyczaj w kręgu domowników, często z okazji większych spotkań rodzinnych i skupiało się na najmłodszych. Obowiązywał cykliczny porządek. Co roku należało oprzeć się o framugę, a jakiś Bardzo Ważny Dorosły zaznaczał punkt, do którego dosięgała nasza głowa, sprawdzał czy nie oszukujemy stając na palcach i porównywał ile w ciągu centymetrów nam przybyło i czy przerośliśmy już kuzyna Zbynia. Ślady w postaci kresek lub nacięć pozostawały jako świadectwo dojrzałości poszczególnych członków rodu.
Wszystkie moje powyższe dywagacje na temat rytualizacji wag i miar można oczywiście z łatwością obalić. Przykładowo, wystarczy sprawdzić ile w danym okresie statycznie przypadało domowych wag łazienkowych na obywatela i okaże się jaki był prawdziwy powód korzystania z wagi ulicznej. W tej sytuacji radzę jednak uważniej przyjrzeć się starym fotografiom uwieczniającym ten szczególny moment. Aż kusi sparafrazowanie znanej sentencji. „Ważę, więc jestem!” zdają się przecież mówić.

Konferencja w Muzeum

Marta Elas — Tue, 18 Oct 2011 11:57:45 +0000

Już niedługo, w dniach 27–28 października, w naszym Muzeum odbędzie się interdyscyplinarna konferencja naukowa „Muzeum – sztuka żywa?”.

Sesja ma charakter otwarty, uczestnictwo w niej w roli słuchacza jest bezpłatne i nie wymaga wcześniejszego zgłoszenia.

W programie wystąpienia dotyczące sztuki profesjonalnej i sztuki ludowej, ethnodesignu, wizualności, muzealnictwa, nowych technologii wykorzystywanych w służbie kultury, muzeów wirtualnych i in. Wśród prelegentów znajdą się wybitni badacze, młodzi naukowcy, jak również praktycy wdrażający nowatorskie rozwiązania w muzeach.

Tegoroczną sesję dedykujemy pamięci profesora Ksawerego Piwockiego (1901–1974) – wybitnego historyka sztuki, etnologa, muzealnika, konserwatora. Będzie to kolejna odsłona cyklu konferencyjnego Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, w ramach którego chcemy poruszać tematy aktualne dla współczesnego świata nauki i kultury, a jednocześnie upamiętniać postaci, które ten świat tworzyły, osoby, których znaczenie wykraczało poza sztywne ramy uprawianych dyscyplin.

Aktualny program można znaleźć na stronie Muzeum w zakładce „Aktualności”: http://ethnomuseum.website.pl/doc_1075-_muzeum-sztuka-zywa-w-kregu-inspiracji-tworczoscia-ksawerego-piwockiego.html

Muzeum – sztuka żywa?

W kręgu inspiracji twórczością Ksawerego Piwockiego

27–28 października 2011

ul. Kredytowa 1

Zapraszamy!

Spotkanie poświęcone Tadeuszowi Nowakowi w PME 15.09.2011

Wpis Gościnny — Sun, 09 Oct 2011 04:47:56 +0000

Zapraszamy do wysłuchania zapisu spotkania poświęconego twórczości Tadeusza Nowaka, które odbyło się 15 września 2011 roku w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie. W spotkaniu udział wzięli: prof. U.W. Tomasz Wójcik, Magdalena Malińska i aktor Teatru Polskiego, oraz Teatru Narodowego w Warszawie — Jarosław Gajewski. Zapisu dokonał Mariusz Raniszewski.

Spotkanie poświęcone Tadeuszowi Nowakowi

Zapraszamy również do obejrzenia zdjęć ze spotkania. Fotografowała Krystyna Wodecka.

Co robi Etnolog na placu Trzech Krzyży?

Bratek Robotycki — Wed, 05 Oct 2011 04:32:04 +0000

Warszawa ma wiele miejsc, gdzie można spotkać skate’ów, ale pewna grupa gromadzi się wokół pomnika ich patrona — Wincentego Witosa. Wprawdzie zazwyczaj jest do nich zwrócony tyłem ale nie zrażając się tym w pełni korzystają z granitowych schodów (porządna twarda i gładka nawierzchnia) i atrakcyjnego postumentu, na którym zamieszkał. Oswajają przestrzeń, którą urbaniści przeznaczyli dla pamięci o wielkim działaczu ludowym, i nadają jej choć odrobinę życia . Tu wydają się stykać rzeczywistości ludowa (Witosowa) z ludową (skate’owską), ale nie to interesuje antropologa w tym przypadku. Bardziej atrakcyjne jest starcie przestrzeni miejskiej z powierzchnią deski, mimo, że obraz przeważnie jest niewyraźny.
Deskorolka — to tylko deck, kółka, trucki i grip. Zupełnie nieskomplikowana rzecz, ale tylko do momentu kiedy leży obok. Kiedy na niej stajemy, staje się odrobinę niesforna. Jednakże dla wielu jest czymś tak normalnym, jak zwyczajne buty. Narzędziem do czytania i nadawania sensów rzeczywistości. Z jednej strony jest totemem, który skupia wokół siebie jej użytkowników, a z drugiej przedmiotem naznaczonym indywidualnym i jednorazowym szlifem. Ma swoich wyznawców, ale każdy z nich może wyznawać inną religię. Deskorolka organizuje pewien mikroświat z charakterystycznymi artefaktami i kulturą niematerialną. Powstaje zatem grupa, która razem się bawi, rzadko rywalizuje (choć oczywiście jeżdżenie na desce ma również i wymiar sportowy i wymaga nie lada umiejętności i wysiłku) i podobnie doświadcza przestrzeni. Jednakże wszystkie doznania trudno uniwersalizować, przecież na deskę nie da się wziąć pasażera. Deska jest znakiem niezależności, nic nie narzuca, nie daje wolności „od i do”. Jest atrybutem nastoletniego flaneura, daje możliwość ślizgania się po mieście, po granicy dozwolonego i zakazanego – jest rodzajem rebelii wobec obwarowanego przepisami życia w mieście, oraz określonego przeróżnymi regułami spędzania wolnego czasu. Czas jest tutaj nawet pojęciem nieodpowiednim, ponieważ nie odgrywa żadnej roli w jeżdżeniu, ruch bowiem z nim właśnie walczy. Ruch i czas wprowadzają jeszcze jeden aspekt. Jazda jest rodzajem pantomimy, gdzie ciało jest wyrazicielem wszelkiej prawdy o deskorolce, a w tym momencie człowiek i przedmiot wydają się być zjednoczeni w magicznym tańcu. Stąd niedaleka droga do rozpatrywania jeżdżenia na desce jako sportowego performansu, podobnego do tych, które odbywają się na wielu stadionach świata. W tym przypadku jednak przestrzeń nie jest zaaranżowana i przystosowana do spektakli, a tylko publiczna tzn. łatwo ulegająca przekształceniom i niebezpieczna w sensie konfliktu interesów ludzi w niej przebywających. Przechodzień, widz mimo woli, staje się uczestnikiem, a skate performerem poddającym się zewnętrznej ocenie. Ta zwrotność sytuacji i współzależność prawdopodobnie skłania “ślizgających się” do adoptowania przestrzeni miejskiej jako terenów swojej działalności. Sami siebie postrzegają jako outsiderów,„innych”, ale pragną tą inność zaprezentować.
Alain Loret ‚wzbogacając analizę Bessas’a, w początkach kultury „ślizgania się” dopatrzył się stylu życia opartego na zamiłowaniu do odmienności i kontestacji, zbudowanego w opozycji do mainstreemu lat 60. Od tamtego czasu „pokolenie ślizgu” w wyniku wielu podskórnych i ogólnospołecznych zmian powróciło z marginesu życia do głównego nurtu, uniwersalizując wartości wzmożonych doznań, prędkości, poszukiwania i przekraczania granic. Deskorolka niesie ze sobą ryzyko fizyczne (urazu ciała) i społeczne (kontaktu z służbami miejskimi, które nie akceptują obecności deskorolkarzy, opaczne przyporządkowanie do określonej grupy społecznej). Narzuca inne spojrzenie na miasto – staje się ono torem przeszkód, jest wygodne lub nie. Murki, chodniki pełne ludzi, postumenty pomników, rodzaj nawierzchni, poręcze — to wszystko elementy architektury miasta, które w oczach deskorolkowca przemawiają i wyzywają. Interesujący dla badaczy kultury jest również fakt, że inni budują w oparciu o deskę stereotyp użytkownika: pochodzącego z nizin społecznych darmozjada, często słuchającego nieprzyjemnej muzyki, niszczyciela zastanego porządku – dewastatora, a ma to niewiele wspólnego z rzeczywistością.

Skąd wieje wiatr? — promocja książki Mai Margasińskiej — fot. Mariusz Raniszewski

Wpis Gościnny — Tue, 27 Sep 2011 12:47:55 +0000

Sukienka w kontekście rewolucji, czyli jak kolor stwarza kontekst

Małgorzata Jaszczołt — Tue, 27 Sep 2011 04:00:16 +0000

Strój jest komunikatem, kiedyś ściśle skodyfikowanym w przestrzeni życia społecznego. Każdy strój zawierał precyzyjne informacje o jego właścicielu, dotyczące wieku, statusu społecznego i majątkowego, przynależności grupowej i regionalnej. Dzisiaj obowiązuje dress code, mundur zawodowy lub szkolny, etykieta w dyplomacji lub wpojone zasady, jak należy się ubrać do teatru, a czego nie zakładać na imieniny do babci.

Każde muzeum etnograficzne posiada kolekcję „regionalnych strojów ludowych”, które unaoczniają panujące w kulturze tradycyjnej zasady „mowy stroju”. Ten rozdział w kulturze ponowoczesności jest dzisiaj zamknięty. W rejonach, gdzie silne jest poczucie regionalnej tożsamości „ludowy strój” to manifestacja i – jak zawsze – barwna estetyczna emanacja. Jakie więc stroje przemawiają do nas dzisiaj ? Stroje obrzędowe, stroje subkultur młodzieżowych…

Na wystawie „Pomarańczowe rewolucje. Od karnawału do kontestacji” (Państwowe Muzeum Etnograficzne 27.10 – 29.11.2009 r.) traktującej o polityczno społecznym ich charakterze, pojawiła się koktajlowa sukienka projektu Ewy Minge, w kolorze pomarańczowym. Jako dar projektantki została przyjęta do muzealnych zbiorów (PME 57651).

Co znaczy i co zaświadcza topowa sukienka znanej projektantki w muzeum ? Jej kontekst tworzy kolor pomarańczowy. Pomarańczowa sukienka, oprócz jej pierwszej funkcji modowej, potencjalnie mogłaby posłużyć w określonych okolicznościach jako manifestacja poparcia dla aktualnej w danej chwili sprawy. Ale czy zawsze każdy pomarańczowy strój lub element stroju powinien być odczytany jako znaczący ? Czy tworzą go tylko określone okoliczności ? Po falach pomarańczowych rewolucji i zastosowania koloru pomarańczowego jako takiego, istotna jest właśnie jego potencjalność. Pomarańczowy kolor stroju taką intencjonalność stwarza.

Pomarańczowa sukienka oznacza także mariaż mody i znaczeniowości, zazwyczaj tej znaczeniowości pozbawionej, mody i rewolucji, możliwej w wymiarze manifestu także na „celebryckich salonach”. To jest komunikat sukienki.

Pobawmy się kolorem

Zmiana barwy sukienki spowodowałaby całkowitą zmianę jej statusu. Kolor pomarańczowy nadał to szczególne znaczenie.

Jakie barwy mogłyby być jeszcze znaczeniowe ? Czy ze względu na fason wyłącznie biała jako sukienka ślubna ? To znaczy, że przy pozostałych, pozostałaby już tylko po prostu „sukienką koktajlową”, która nie kryje w sobie potencjału bycia znaczącą.

Post scriptum

Wszędzie tam gdzie wkracza kolor pomarańczowy zestawia się go z rewolucją. „Pomarańczowe rewolucje” stały się nierozłączną zbitką słowną. Pierwotny kontekst tego pojęcia –zastosowanie pomarańczowych elementów jako barwy wolności oraz działań pokojowych bez użycia przemocy przeniósł się z życia polityczno-społecznego w sytuacjach konfliktów wewnętrznych w państwach, na poziom publiczny w rejony : mody, kuchni, kawiarń klubów. Ale zawsze pojawia się w odniesieniu do oczekiwanej zmiany i zerwania z dotychczasową rutyną. Pomarańczowy to kolor ludzi aktywnych i kompetentnych wnoszący jednocześnie przypisywaną mu energię i siłę; ).

Pomarańczowe rewolucje:

W modzie

http://jejmoda.pl/tagi/pomaranczowe-rewolucje

http://www.fashionnow.pl/casual/121,3,3467,pomaranczowe-rewolucje.html

http://www.fakt.pl/Pomaranczowa-rewolucja-w-modzie,artykuly,99922,1.html

http://www.fashionnow.pl/casual/121,3,3467,pomaranczowe-rewolucje.html

W kuchni

http://ugotuj.to/przepisy_kulinarne/1,87978,7509113,Pomaranczowa_rewolucja.html

W kawiarniach i klubach

http://www.cafepomarancza.eu/2011/02/pomaranczowa-rewolucja/

http://pl-pl.facebook.com/event.php?eid=311325687734

W architekturze

http://wroclove2012.com/euro-2012-wroclaw/co-nowego-we-wroclawiu/pomaranczowa-rewolucja-na-dworcu/

W obecnej polityce

http://www.przeglad-tygodnik.pl/pl/artykul/pomaranczowa-rewolucja-po-wlosku

W przedszkolu

http://lobzovkajestdzis.blogspot.com/2011/07/przedszkole-czyli-nasza-pomaranczowa.html

W życiu społecznym

http://www.kzlis.konin.pl/node/336

Ze sztambucha mieszczucha — odcinek 1: Podwórko zwane studnią

Amudena Rutkowska — Sat, 10 Sep 2011 06:11:04 +0000

fot. A.Rutkowska

Wychowały mnie dwie leciwe kamienice – takie damulki z odpryśniętym tynkiem, prawdziwe kobiety po przejściach, a ja w swej niewdzięczności odpłaciłam im sympatią do bloków. Bo blok to był raj. Objawiał się tym, że z okien widać było NIEBO, a do środka zaglądało SŁOŃCE. A raj wyposażony w balkon stawał się rajem podwójnym. „To naprawdę można wyjść na balkon i on się nie zarwie?” Zalety bloku nie kończyły się na tym. Najważniejsza z nich to SEKRET WIECZNEGO CIEPŁA zwany centralnym ogrzewaniem. Nie trzeba spać w swetrze i rękawiczkach! Super!

Moje bloko – uwielbienie trwałoby pewnie do dziś, gdyby nie przyszło mi kiedyś w nim zamieszkać. Wszystko wspaniale, tylko dlaczego sufit zaczyna się tuż nad głową? Gdzie podziała się ta wielka przestrzeń u góry? W nocy światło latarni nie załamuje się już na stiukowych kwiatach i meduzach tańczących wokół żyrandola. Jakaś kompletnie płaska przestrzeń nade mną. Jak tu wziąć głębszy oddech? Ratunku! Tak oto blokowe mieszkanie odsłoniło przede mną swe upiorne oblicze. W tym miejscu składam więc ukłon tym dwóm obdrapanym staruszkom i wszystkim im podobnym, bo będzie tu o kamienicy jako o CENTRUM ŚWIATA (Ba! WSZECHŚWIATA nawet) wynurzonego z miejskiego chaosu.

Każda porządna czynszówka wie, że powinna mieć front i trzy oficyny, ale nie wszystkie mają na to ochotę. Niektóre ubierają się we dwa fronty (to te narożne), a bywa że zrzucają swój ogon – tren w postaci oficyny trzeciej zamieniając ją w bida – murek, który nawet dziecko przeskoczy. (Tak, tak, mam takie skoki za sobą). Każda zmiana kształtu oddala je od prapoczątków czyli przeniesionego do miasta pałacu lub dworu, choć tu i ówdzie można jeszcze wyłuskać kilka przykładów ukazujących następujące po sobie etapy przemiany. I to nawet w mieście, w którym każda kolejna epoka niszczy dowody na istnienie poprzedniczki. Mamy tu: 1) rezydencje z budynkami gospodarczymi po bokach i z bramą wjazdową na wprost; 2) konstrukcje maskujące wszelkie prześwity miedzy domami i zagęszczające okolice bramy rozmaitymi stróżówkami; 3) piętrzące się nad bramą kondygnacje zakrywające wszystko, co w tyle. I tak oto powstaje klasyczna kamienica czynszowa, a im bardziej jest ona czynszowa tym pnie się wyżej i wyżej, na podobieństwo ponurego zamczyska.

Skojarzenie z zamkiem pojawia się nieprzypadkowo, kamienica jest wszak rodzajem fortecy broniącej swych mieszkańców przed hałaśliwym, rwącym strumieniem ulicznej pstrokacizny. Wewnątrz jest cicho, trochę sennie, nieco mrocznie, a czas zagina się i biegnie po innej krzywej, z którą zderza się każdy kto tu zajrzy i która zmusza go do zmiany rytmu swych kroków. Znajduje się w miejscu ogrodzonym z czterech stron świata, do których prowadzą cztery wejścia – klatki schodowe, na przemian kamienne i drewniane (te reprezentacyjne z windą i te kuchenne ze spiżarkami przy drzwiach). Przy wejściu uderza chłód i piwniczny zapach wilgotnej cegły. Można zejść niżej do lochów zamczyska i zagubić się w plątaninie korytarzy na próżno szukając w nich planu czworokąta. Można też wspiąć się na sam szczyt i poruszyć zgrzytające zawiasy strychowych drzwi. Czasami czuć tu dawno wywiane zapachy. Drzwi na strych są jak korek ze starej butelki po winie – ściągają najważniejsze esencje. Ja się człowiek postara, dowie się jak pachniały suszące się tu pięćdziesiąt lat temu prześcieradła. Zapach kurzu jest tu inny niż na zewnątrz, może dlatego , że tylko tu kurz ożywa w promieniach słońca. Prezentuje się w pełnej krasie, bo to jedyne miejsce, gdzie słońce dociera.

Dociekliwy obserwator szybko dostrzeże, że tak naprawdę wejść jest więcej niż cztery. Pod oknami przycupnęły komórki na węgiel, składziki, a jeden z rogów zajmują pozostałości wspólnej toalety (dla dawnych lokatorów pokoi z alkowami, po wojnie przerobionymi na łazienki). Są też schody wiodące do suteren, na zewnątrz budynku i od podwórka, na którym wre wewnętrzne życie. Rozmawiają przez okna sąsiadki oparte na poduszkach , ich mężowie bezpiecznie sączą piwo w zagłębieniu murów (staż miejska tu nie wkroczy, jesteśmy u siebie), a dzieci trenują gimnastykę trzepakową. Podwórka takie mają też pewną dziwną cechę, o której nie wszyscy wiedzą. Jest tam jak w greckim teatrze. Można mówić szeptem w małym kątku na dole, a i tak w mieszkaniu na czwartym piętrze słychać wszystko. Wbrew nazwie, bo właśnie jak w teatrze, a nie jak w studni. Bez echa.

fot. A. Rutkowska

Tak wygląda kamienica żywa, ale są też takie, które żegnają się z przypadkowym gościem (bo najczęściej są to już tylko goście przypadkowi). Takie są mi najbardziej bliskie. Są jak człowiek bez ręki, bez nóg, z chwiejącym się korpusem. Przypominają starego wiarusa, który przeszedł już niejeden front, a któremu przed śmiercią zerwano wszystkie ordery. Odłupane balkony, strącona sztukateria, zburzona ściana odsłaniająca zarysy dawnych pomieszczeń, kafelki łazienek, lamperię w kuchni. Reszty można się domyślać: gdzie stał stół, gdzie łóżko, gdzie szafy z kulkami na mole. Przekrój poprzeczny przez czyjeś życie.

Wokół mnie coraz więcej takich domów, zamienianych w kupkę gruzu przez firmy reklamujące się hasłem „Wyburzamy przeszłość, by zrobić miejsce dla przyszłości” (naprawdę istnieje taka firma). W takich sytuacjach zamieniam się w relikt z innej epoki, bo bliżej mi do gruzowisk niż do tego, co je zastąpi. Nie rozumiem tylko jednego: skoro tak bardzo się tęskni za promieniami słońca, takimi, które są czymś więcej niż odbiciem w okiennej szybie z przeciwka, to skąd ucisk w gardle, gdy sypią się mury, które je zasłaniały? Czy wypada załamywać ręce nad zburzoną brudną studnią? Uprzejmych czytelników proszę o wyjaśnienie.

‘Kręć się, kręć kamero…’ – parę dni z życia etnografa-filmowca.

Klara Sielicka — Tue, 06 Sep 2011 16:00:16 +0000

W naszym muzeum przekazywaniu innym kaganka oświaty i inspiracji twórczych, towarzyszy też nieustanne zdobywanie nowych umiejętności i wiedzy przez nas samych – pracowników PME. Kurs filmowania to jedna z rzeczy, o których wcześniej nie brałam nawet pod uwagę: w środowisku znajomych, w rodzinie od zdjęć i kamer byli zawsze ci ‘inni’. Zastygnięci nad aukcjami obiektywów, operujący tajemniczym żargonem pełnym ‘szwenków’, ‘kadrów’ i ‘akcja! Robimy panoramę!’. Rzuceni niejako na głęboką wodę, już zimą próbowaliśmy naszych sił w terenie z kamerą, po wstępach teoretycznych kolegi-specjalisty. Potem były dalsze wykłady, etiudy kręcone w muzeum i w jego okolicy, teraz zaś nadszedł czas nauki montażu, a przede wszystkim autorski czas własnych scenariuszy i… zrealizowania pierwszego Prawdziwego Etnograficznego Filmu Dokumentalnego. Trudne to zadanie – sam scenariusz ciągle nieco płynny, ‘aktorzy’ umawiają się i nie przychodzą… Trudne to zadanie także poprzez mus konfrontacji z ludzkimi (różnymi) reakcjami na kamerę, z trudem przekazywania własnej wizji zmieniającym się operatorom, trudnościami logistycznymi, pogodowymi, technicznymi (ach, mieć szyny i podnośnik oraz asystenta planu z lodóweczką na kółkach;) ). Trudne, ale i fascynujące, obfitujące w zaskoczenia, niespodzianki, których nie oczekiwało się np. , mieszkając całe życie w tym mieście (radość z kręcenia z balkonu Hotelu Bristol jest tego przykładem). Moja idea nakręcenia muzyków z warszawskiej ulicy jest już w fazie końcowej, poniżej garść zdjęć z kolejnych dni filmowania.

Autorzy zdjęć: K. Sielicka, J. Daszkiewicz, A. Gołębiewska, M. Raniszewski

W godzinę W — fot. Marta Czerska

Wpis Gościnny — Thu, 11 Aug 2011 08:56:29 +0000

Warszawę w dniu rocznicy wybuchu Powstania obserwowała przez obiektyw Marta Czerska.

Folk Fashion Show — fot. Damian Trzpil

Wpis Gościnny — Fri, 05 Aug 2011 10:06:06 +0000

Folk Fashion Show — pokaz mody etno; impreza towarzysząca wystawie „Stroje Słowian Europy” 23.07.2011 Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie