Bezpłatne Jak zapory, śluzy i umocnienia brzegów wpływają na rzeki? Podczas kolejnego spotkania na schodkach porozmawiamy o ich roli i konsekwencjach dla środowiska.
Lokalizacja: Bulwar gen. George’a Smitha Pattona (Google Maps).
Prosimy o pobranie bezpłatnej wejściówki.
Muzeum bez barier
(Kliknij, aby dowiedzieć się więcej)
Co dzieje się z rzekami, kiedy coraz mocniej ingeruje się w ich naturalny bieg? Podczas spotkania nad Wisłą porozmawiamy o zaporach, wałach przeciwpowodziowych, śluzach i umocnieniach brzegów. Zastanowimy się, czemu służą i jak zmieniają środowisko rzeczne.
Od tysięcy lat rzeki wykorzystywano jako szlaki transportowe, źródło wody dla rolnictwa, a w wielu miejscach także jako naturalne bariery przed najazdami. Z czasem zaczęto coraz mocniej ingerować w ich koryta. Najpierw udrażniano je, aby wytyczać tory wodne. Później, w odpowiedzi na powtarzające się powodzie, budowano wały przeciwpowodziowe i zbiorniki retencyjne. Od dziesięcioleci rzeki wykorzystuje się również do produkcji energii elektrycznej. W miastach ich brzegi często wzmacniano betonem, co prowadzi do pogłębiania koryta i przyspieszenia nurtu.
Dziś, w obliczu suszy i zanikania bioróżnorodności, coraz częściej doceniamy rzeki o bardziej naturalnym charakterze. Rodzi to pytanie, czy rzeczna infrastruktura rzeczywiście jest niezbędna. Podczas spotkania zastanowimy się, jak poszczególne rozwiązania wpływają na przepływ wody i sytuację hydrologiczną danego obszaru, a także na życie zwierząt. Porozmawiamy też o tym, jak pogodzić potrzeby ludzi z ochroną rzek i ich otoczenia.
Spotkanie rozpocznie się przy wystawie „Wszystko się zmieni” na Bulwarze Pattona nad Wisłą. Następnie przejdziemy nad rzekę i usiądziemy na schodkach. W rozmowie wezmą udział osoby eksperckie zajmujące się rzekami i środowiskiem oraz kolektyw artystyczny Hydroza, którego praca „Mają mięsień, który kocha być żywy” jest prezentowana w ramach wystawy.
Cykl „Na schodkach” nie ma formy panelu dyskusyjnego. To przestrzeń swobodnej rozmowy, zadawania pytań i wymiany doświadczeń.
Prowadzenie
Adam Parzuchowski – doświadczenie zawodowe zdobywał najpierw w Inspektoracie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie, a następnie w Urzędzie Marszałkowskim. W Państwowym Gospodarstwie Wodnym Wody Polskie pełnił funkcję Kierownika Działu Opłat oraz Kierownika Nadzoru Wodnego w Warszawie. W tym czasie odpowiadał między innymi za administrowanie warszawskim odcinkiem Wisły. Następnie pracował w Dziale Kontroli Gospodarowania Wodami Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie. Obecnie jest pracownikiem Działu Inwestycji w Zarządzie Zlewni w Warszawie. Prywatnie miłośnik starej motoryzacji dalekich wycieczek rowerowych.
Andrzej Sadowski – mgr inż. budownictwa wodnego, od początku kariery zawodowej związany z gospodarką wodną. W RZGW w Warszawie pracuje od 2011 r. Doświadczenie zdobywał w Wydziale Realizacji Inwestycji, na Samodzielnym Stanowisku ds. Żeglugi, w Wydziale Współpracy z Użytkownikami Wód oraz w Centrum Operacyjnym Ochrony Przeciwpowodziowej. Obecnie pełni funkcję Głównego Specjalisty w Wydziale Planowania i Koordynacji Eksploatacji.
Wiktor Strumiłło – żeglarz, fotograf i operator obrazu. Jego twórczość koncentruje się wokół relacji człowieka z naturą, szczególnie krajobrazów rzecznych, tradycji wiślanych oraz dziedzictwa kulturowego związanego z wodą. Od wielu lat dokumentuje życie rzek oraz tradycyjne formy żeglugi. Szczególne miejsce w jego działalności zajmuje Wisła i dziedzictwo dawnych łodzi rzecznych. Współuczestniczył w budowie repliki XVI-wiecznej szkuty „Oskar Kolberg”, nawiązującej do historycznych jednostek wykorzystywanych w żegludze wiślanej. W działalności filmowej współpracował przy realizacji dokumentu Ewy Ewart „Do ostatniej kropli” (2023) jako operator drona, odpowiadając za ujęcia powietrzne ukazujące problemy ochrony rzek i środowiska wodnego. Film zdobył nagrody na festiwalach dokumentalnych, m.in. Złotą Nimfę na Festiwalu Telewizyjnym w Monte Carlo.
Hydroza – kolektyw artystyczny tworzony przez Jagodę Malanin, Kasię Rysiak, Milenę Soporowską i Kasię Ślesińską. Artystki wykorzystują fotografię, instalację i działania interdyscyplinarne do badania relacji między wodą, człowiekiem i środowiskiem. Ich twórczość inspirowana jest ideą hydrofeminizmu oraz spojrzeniem na wodę jako element łączący wszystkie formy życia. Projekty Hydrozy podejmują tematy ekologii, pamięci rzek i niewidocznych procesów zachodzących w ekosystemach wodnych. Kolektyw realizuje sztukę zaangażowaną, łączącą refleksję artystyczną z tematyką zmian klimatu, ochrony środowiska i współzależności człowieka ze światem pozaludzkim.
