W Państwowym Muzeum Etnograficznym odbędą się pokazy filmów z Konkursu Krótkometrażowego, czyli takich, których długość nie przekracza 45 minut. Dzięki swojej zróżnicowanej tematyce stanowią idealny punkt wyjścia do poznania zagadnień rozwiniętych w filmach pełnometrażowych, prezentowanych na festiwalu.
u003cstrongu003eu003cemu003eMamo, czy żyrafy płaczą?u003c/emu003e, reż. Kartikeya Saxena (Czechy, 2025, 26 min.)u003c/strongu003ernrn„Widziałem wczoraj w ZOO młode żyrafy, które płaczą” – mówi w czasie rozmowy telefonicznej z matką młody reżyser o bujnej fantazji. „To niemożliwe, żyrafy nie potrafią płakać” – odpowiada mu matka, która jest racjonalną zoolożką. Tak zaczyna się podróż artysty i naukowczyni po fascynujących i przerażających równocześnie zakamarkach ogrodu zoologicznego. Po drodze spotykają goryla przerażonego widokiem kamery, pingwiny nawiedzane przez własne cienie i bezsenną anakondę. Piękne zdjęcia i gęsta, oniryczna atmosfera tego filmu zmuszają do przemyślenia naszej relacji ze zwierzętami, które żyją w niewoli, żebyśmy my mogli czerpać przyjemność z podglądania ich życia.
u003cstrongu003eu003cemu003eRio nadal jest piękneu003c/emu003e, reż. Felipe Casanova (Belgia, Szwajcaria, Brazylia, 2025, 24 min.)u003c/strongu003ernrnTrwa słynny karnawał w Rio. Na ulicach ludzie bawią się w radosnym i kolorowym korowodzie. Ilma z małego wózka sprzedaje im orzeźwiające napoje. Kocha energię tego tłumu, podziwiając jego bezgraniczne poczucie wolności i swobody. Podobną energię miał w sobie jej syn, który stał się przypadkową ofiarą policyjnej przemocy. Ilma pisze do niego list, obiecując, że nadal będzie protestowała przeciwko brutalności władzy. Tymczasem zabawa trwa w najlepsze, a życie w wypełnionym słońcem Rio toczy się dalej.
u003cstrongu003eu003cemu003eDzieci, których już nie mau003c/emu003e, reż. Hilla Medalia (USA, 2025, 30 min.)u003c/strongu003ernrnW Tel Awiwie aktywiści co tydzień zbierają się na milczącym czuwaniu, by wyrazić sprzeciw wobec wojny w Strefie Gazy i upamiętnić dzieci zabite w izraelskich atakach. Reakcje osób przechodzących obok protestujących bywają szokujące, pokazując poziom indoktrynacji izraelskiego społeczeństwa. Zdjęcia zabitych dzieci mówią więcej niż tysiąc słów, konfrontując ludzi z prawdą, co dzieje się w Palestynie. Niektórzy na tę prawdę potrafią zareagować wyłącznie gniewem, bo obnaża hipokryzję systemu, w którym zostali ukształtowani.
u003cstrongu003eu003cemu003eSama nie wiemu003c/emu003e, reż. Luisa Zürcher (Szwajcaria, 2025, 10 min.)u003c/strongu003ernrnPobyt w szpitalu potrafi być absurdalnym doświadczeniem, o czym przekonała się nieprzygotowana na to reżyserka. Po godzinach przemierzania długich korytarzy z różnymi rurkami wystającymi z ciała, na pytanie „jak się czujesz?” mogła tylko wzruszyć ramionami i odpowiedzieć „sama nie wiem”. To pełna zabawnych momentów animacja dokumentalna o próbie odnalezienia się w szpitalnych procedurach i hierarchii.
u003cdivu003eu003cstrongu003eu003cemu003eWycieczka z przewodniczkąu003c/emu003e, reż. Alba Jaramillo (Francja, Puertoryko, 2026, 15 min.) u003c/strongu003eu003c/divu003ernW Tel Awiwie aktywiści co tydzień zbierają się na milczącym czuwaniu, by wyrazić sprzeciw wobec wojny w Strefie Gazy i upamiętnić dzieci zabite w izraelskich atakach. Reakcje osób przechodzących obok protestujących bywają szokujące, pokazując poziom indoktrynacji izraelskiego społeczeństwa. Zdjęcia zabitych dzieci mówią więcej niż tysiąc słów, konfrontując ludzi z prawdą, co dzieje się w Palestynie. Niektórzy na tę prawdę potrafią zareagować wyłącznie gniewem, bo obnaża hipokryzję systemu, w którym zostali ukształtowani.
Millennium Docs Against Gravity jest największym festiwalem filmowym w Polsce, ale też drugą największą imprezą poświęconą kinu dokumentalnemu w Europie. Tegoroczny program składa się z niemal 180 filmów dokumentalnych z całego świata. Hasło 23. edycji to: Poszukiwania.
Tegoroczne hasło odnosi się zarówno do poszukiwania właściwej formy opowiadania o rzeczywistości, ale też do poszukiwania wiedzy o świecie, które charakteryzuje festiwalową publiczność. Zanurzając się w filmowy świat, wyruszymy na poszukiwanie wzajemnego zrozumienia i wspólnych wartości w czasach polaryzacji oraz niepewności. Będziemy poszukiwać rozwiązań dla problemów, które dostrzegamy w rzeczywistości – geopolitycznych, ekologicznych, społecznych czy ekonomicznych.
Oprócz pokazów filmowych, Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie ponownie gości:
MDAG Vision: doświadcz tego, co nadejdzie
Tegoroczna wystawa MDAG Vision zaprasza do świata, w którym wizje przyszłości stały się namacalną rzeczywistością. Pięć prezentowanych prac przygląda się potrzebie poszukiwania tożsamości i bezpieczeństwa w dobie gwałtownych zmian. Poprzez pobudzanie wyobraźni, twórcy i twórczynie oferują nowe scenariusze przetrwania, wykorzystując szerokie spektrum mediów: od sztucznej inteligencji i rozszerzonej rzeczywistości po kolektywny performance. To propozycja aktywnego i zmysłowego wejścia w świat, który właśnie nas dogonił.
MDAG Industry: miejsce, gdzie rodzi się kino
MDAG Industry to wydarzenie roku, jeżeli chodzi o branżę filmów dokumentalnych. Aż pięć pitchingów, twórcy_czynie i przedstawiciele_ki festiwali, dystrybutorów, stacji telewizyjnych i platform streamingowych z całego świata. MDAG Industry od kilku lat prężnie się rozwija, stając się miejscem narodzin ambitnych filmów dokumentalnych.
