Bezpłatne Spotkanie z kolektywem Hydroza wokół instalacji „Mają mięsień, który kocha być żywy”. Porozmawiamy o hydrofeminizmie, małżach używanych do kontroli jakości wody oraz relacji między ludźmi a nieludzkim środowiskiem.
Lokalizacja: Bulwar gen. George’a Smitha Pattona
Prosimy o pobranie bezpłatnej wejściówki.
Dostępność
Więcej informacji: dostepnosc@ethnomuseum.pl; tel. 512 940 167 (możliwość wysłania SMS).
Prosimy o kontakt telefoniczny od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00-16:00.
Spotkanie z kolektywem artystycznym Hydroza będzie poświęcone pracy „Mają mięsień, który kocha być żywy”, prezentowanej na wystawie „Wszystko się zmieni” na Bulwarze Pattona nad Wisłą.
Instalacja stanowi krytyczny komentarz na temat wody jako zasobu i jest ściśle związana z samymi początkami działania grupy Hydroza. Punktem wyjścia dla działalności kolektywu jest manifest „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” autorstwa badaczki i filozofki Astridy Neimanis.
W swoim tekście Neimanis proponuje spojrzenie na wodę nie tylko jako substancję podtrzymującą życie, lecz także jako podstawę nowej, posthumanistycznej podmiotowości – płynnej, demokratycznej i wymykającej się sztywnym podziałom. Wychodząc od tej perspektywy, zachęca do ponownego przyjrzenia się relacjom między ludźmi a nieludzkim światem.
Instalacja „Mają mięsień, który kocha być żywy” odwołuje się do pracy małż wykorzystywanych do filtracji wody, zwracając uwagę na procesy oczyszczania zachodzące poza ludzką kontrolą. Spotkanie będzie okazją do rozmowy o początkach działalności kolektywu, inspiracjach związanych z hydrofeminizmem oraz o tym, jak sztuka może pomagać w ponownym przemyśleniu naszych relacji z wodą i środowiskiem.
Hydroza to kolektyw artystek wizualnych wywodzących się z medium fotografii. Tworzą go Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska i Kasia Ślesińska. Artystki pracują z tekstami współczesnych badaczek i teoretyczek feministycznych, przekładając je na praktykę artystyczną. Punktem wyjścia dla pierwszego projektu kolektywu był manifest Astridy Neimanis „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym”. Premierowy cykl Hydrozy, „Kto będzie płakał ostatni?”, koncentrował się na ambiwalentnej naturze wody jako źródła życia, pamięci, przemocy i opresji. Projekt był prezentowany w różnych odsłonach: w Pracowni Wschodniej (Warszawa, 2023), DOMIE (Poznań, 2023), Biurze Wystaw (Warszawa, 2024) jako część wystawy „Znak wodny” (kuratorki: Paweł Brylski i Kwiaciarnia Grafiki) oraz – w formie podsumowania – w Galerii u Agatki (Wrocław, 2024).
W 2023 roku kolektyw został zaproszony do udziału w Narracjach – najstarszym festiwalu multimediów i instalacji site-specific w Gdańsku. Performance artystek został zaprezentowany publiczności w listopadzie 2024 roku podczas XV edycji festiwalu, która odbyła się na gdańskim Niedźwiedniku.
Kolejny projekt kolektywu, „Perpetua”, inspirowany tekstem Silvii Federici „Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons”, został zaprezentowany we wrześniu 2025 roku w GUA we Wrocławiu. W listopadzie tego samego roku Hydroza została zaproszona przez IKM Wrocław do udziału w projekcie „Sztuka sąsiedztwa”.
