Intervention at the exhibition „African Expeditions, Asian Ways” [ENG below]
Rzeźba: Wspornik architektoniczny ze sceną myśliwską
Mandar Purandare
Ta drewniana, pokryta farbą rzeźba jest fragmentem wspornika, który najprawdopodobniej zdobił fasadę rezydencji w zachodnich lub południowych Indiach. Datowana jest na XIX wiek.
Kompozycja przedstawia cztery postacie – dwóch wojowników, konia oraz pręgowanego kota, najprawdopodobniej tygrysa. Wspięty w galopie koń jest odziany w czaprak i uprząż. Wojownicy są niemal nadzy – mają na sobie krótkie przepaski biodrowe. Ten siedzący na koniu jedną ręką trzyma wodze, a drugą wbija oszczep w grzbiet tygrysa. Drugi wojownik, atakowany przez tygrysa, ukazany został w akrobatycznej pozie; na jego barkach wsparte są przednie kopyta konia.
W drugiej połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. region Półwyspu Indyjskiego przeszedł transformację społeczną i religijną. Śiwaici (uznający Śiwę za najwyższe bóstwo) i wisznuici (wyznawcy boga Wisznu) rywalizowali o dominację religijną, angażując w konflikt wiele społeczności peryferyjnych. Z niektórych z nich wyrosły potem rody sprawujące władzę na wyżynie Dekan – jak Ćalukjowie (dynastia ta rządziła dużymi obszarami południowych i środkowych Indii między VI a XII wiekiem), Jadawowie czy Hojsalowie. Wiele z tych dynastii wywodziło się ze społeczności pasterskich, ceniących odwagę, zwłaszcza w obliczu ataków ze strony zwierząt leśnych, takich jak tygrysy i dziki, które zagrażały ich stadom. Dziki i lwy stały się motywami dynastycznymi, a akty odwagi, takie jak zabijanie lub walka z drapieżnikami – symbolami potęgi i elementami kształtującymi tożsamość społeczną. Sceny polowania, takie jak ta przedstawiona w prezentowanej na wystawie rzeźbie, wywodzą się z rzeźby kamiennej i architektury z XII–XIII wieku, a popularność zyskały za panowania dynastii południowoindyjskich (m.in. Jadawów, Hojsalów i królów Widźajanagaru). Z czasem takie motywy przestały odnosić się do konkretnych społeczności i zaczęły symbolizować samą ideę wojowniczości. Niekiedy nabierały też dodatkowego, metaforycznego znaczenia – drapieżne zwierzęta przedstawiano jako wizualne odpowiedniki wrogów państwa.
Strój przedstawionych wojowników jest typowy dla południowych Indii. Obaj są nieomal nadzy, ozdobieni biżuterią, a ich męskość podkreślają detale takie, jak wąsy, znamię na czole, kolczyki czy przepaska biodrowa.
Dynamiczny galop konia odgrywa istotną rolę w kontekście architektonicznej funkcji rzeźby – jego sylwetka współgra z formą wspornika, łącząc element użytkowy z treściami symbolicznymi. Całość pokryta jest polichromią o żywych barwach uzyskanych za pomocą naturalnych pigmentów, takich jak ochra, minia czy indygo.
Sculpture: Architectural Bracket with a Hunting Scene
Mandar Purandare
This painted wooden sculpture is a fragment of a bracket that most likely once adorned the façade of a residence in western or southern India. It dates to the 19th century.
The scene depicts four figures — two warriors, a horse, and a striped feline, most likely a tiger. The horse, rearing in full gallop, is fitted with a saddlecloth and harness. The warriors are almost naked, wearing only short loincloths. The rider holds the reins in one hand while thrusting a spear into the tiger’s back with the other. The second warrior, attacked by the tiger, is shown in an acrobatic pose; the horse’s front hooves rest on his shoulders.
In the second half of the first millennium BCE, the Indian subcontinent experienced a profound social and religious shift. Shaivites (who worshipped Shiva as the supreme deity) and Vaishnavites (devotees of Vishnu) competed for religious dominance, pulling many peripheral communities into conflict. Some of these communities later established ruling dynasties on the Deccan plateau, such as the Chalukyas (who controlled large parts of southern and central India from the 6th to the 12th centuries), the Yadavas, and the Hoysalas. Many of these dynasties originated from shepherd communities that valued bravery, especially in the face of attacks by forest animals such as tigers and wild boars, which threatened their herds. Boars and lions became emblems of dynasties, while acts of bravery — such as killing or confronting predators — served as symbols of power and shaped social identity. Hunting scenes, like the one depicted in this sculpture, derive from 12th- and 13th-century stone carvings and architecture, gaining popularity during the rule of South Indian dynasties, including the Yadavas, the Hoysalas, and the Vijayanagara rulers. Over time, such motifs no longer referred to specific communities and instead came to symbolise the very concept of warriorhood. In some cases, they also took on metaphorical meanings, with predatory animals depicted as visual equivalents of enemies of the state.
The attire of the depicted warriors is characteristic of southern India. Both are almost bare, decorated with jewellery, and their masculinity is highlighted by details such as moustaches, a forehead mark, earrings, and the loincloth.
The horse’s dynamic galloping plays a significant role in the sculpture’s architectural purpose — its outline aligns with the bracket’s shape, blending functional structure with symbolic meaning. The entire surface is covered with polychrome in vibrant colours derived from natural pigments, including ochre, red lead, and indigo.
