Etno-notatki z podmiejskiej chatki: czasem chatkę trzeba porzucić, by z radością do niej powrócić.
Notatka z terenu: ‘Pilaw z granatem i morze herbaty…/ Nidż i leszczynowe sady/ święte źródła i święte drzewa/gromady indyków i samotne krowy/ Dlaczego nie wzięłam z PL swetra?!! /opuszczone kościoły i nowy meczet/ ’Randka w ciemno’ po azersku/ brak kawy, brak kawy‘. Teren to Azerbejdżan, wieś Nidż (http://en.wikipedia.org/wiki/Nij,_Azerbaijan), do której na studyjny wyjazd pojechała dwójka pracowników PME, prowadzonych na miejscu przez przedstawiciela Ambasady RP w Baku oraz mieszkańców wsi — Udinów.
Udini, bezpośredni spadkobiercy Albanii Kaukaskiej, zajmują szczególne miejsce wśród narodów zamieszkujących współczesny Azerbejdżan. Jako jedyni spośród kaukaskich etnosów powiązanych z Albanią Kaukaską Udini zachowali swój język i kulturę oraz, pomimo braku własnego kościoła, chrześcijańską wiarę. Wzmianki o Udinach pojawiały się w pracach starożytnych autorów, gdzie określani są mianem Uti/Udy. Grecki pisarz Strabo (63/64 p.n.e. – ok. 20 n.e.) opisuje Udinów w swojej Geografii. Pojawiają się oni również w Historii Naturalnej Pliniusza Starszego (I w. n.e.) oraz w Geografii Ptolemeusza (ok. 83 – 161 n.e.). Albański pisarz Mojżesz Kałankatujski podaje najpełniejszą informację na temat Udinów oraz historii Albanii, podkreślając, że sam pochodzi z Uti. Region Uti zamieszkały przez Udinów był nazywany przez starożytnych autorów Otena i był jedną z historycznych części Albanii, zajmującą centralną część kraju do granicy z Iberią (starożytnym państwem na wschodzie Gruzji). Obecnie na świecie żyje jedynie 10 tysięcy Udinów, z których większość zamieszkuje miejscowość Nidż. …
Czytaj całość »
Kategorie: badania terenowe, Etno-notatki z podmiejskiej chatki, TradycjaTagi: Nidż, Udini, Uti, wyjazdy terenowe














